(ฟรี 100) หวนคืนยุค 70: บันทึกตบหน้ารายวันของตัวประกอบหญิงรับเคราะห์

หลับไปคืนเดียว ตื่นมาฉันก็อยู่ในบ้านดินที่กระจกหน้าต่างหายไปครึ่งบาน ปะด้วยพลาสติกแทน ไข้ขึ้นจนปวดไปทั้งตัว ที่นี่ที่ไหน? คำตอบคือ ในนิยายยุค 70 ที่ฉันเพิ่งอ่านเมื่อวาน

ซวยกว่านั้นคือ ฉันไม่ใช่นางเอก ไม่ใช่แม้แต่นางร้าย ฉันคือ "เย่ชิงชิง" ตัวประกอบชื่อเหมือนฉันเป๊ะ มีบทแค่ไม่กี่บรรทัด หน้าที่เดียวคือให้จางหง เพื่อนปัญญาชนร่วมห้อง ส่งตัวให้ลูกชายผู้ใหญ่บ้าน เพื่อแลกโควตากลับเมือง

ในหนังสือเขียนไว้ว่า ตอนนั้นเย่ชิงชิงเพิ่งฟื้นไข้ เลยไม่มีแรงขัดขืน แล้วตอนนี้ฉันเป็นอะไรอยู่นะ? ไข้สูงพอดีเลยค่ะ

ดีมาก จางหงชอบเล่นบทพี่สาวแสนดีใช่ไหม ฉันจะตรึงเธอไว้กับบทนั้นให้ดิ้นไม่หลุด แป้งขาวที่แอบกั๊กไว้ขาย เอามาทำซุปให้ทุกคนกินเสียเลย ยื่นแก้มซ้ายมาเมื่อไหร่ ฉันก็แถมแก้มขวาให้ครบคู่ ส่วนยุคที่ข้าวยังกินไม่อิ่ม? ขอโทษที ฉันมีมิติส่วนตัว ของกินของใช้ไม่เคยขาด

เหลือปัญหาเดียวคือ สวี่ป๋อหมิ่น พระเอกของเรื่อง ฉันตั้งใจจะอยู่ให้ไกลเขาที่สุด แล้วทำไมเขาถึงมาหลอกล่อฉันไม่เลิก?

คุณพระเอกคะ ออกประตูเลี้ยวขวา คู่ตามบทของคุณรออยู่ปากทางนะคะ แล้วเขาจะยอมไปไหม... นั่นแหละที่ฉันปวดหัว