ปี 1985 ผมได้วัยหนุ่มคืนมาอีกครั้ง

เสิ่นโม่ในวัยสี่สิบย้อนกลับมายังปี 1985

เขาเป็นลูกของหนุ่มสาวปัญญาชนที่เคยถูกส่งไปอยู่ชนบททางตอนใต้ของมณฑลอวิ๋นหนาน พอพ่อแม่ได้กลับเซี่ยงไฮ้ ทั้งคู่ก็หย่ากันทันที

“พ่อมีบ้านหนึ่งหลัง แม่มีบ้านอีกหลัง เหลือฉันอยู่คนเดียว หรือฉันจะเป็นส่วนเกิน…”

เนื้อเพลงจากละครที่เคยดู กลับตรงกับชีวิตของเขาเข้าเต็ม ๆ เสิ่นโม่กลายเป็นลูกติดที่ใคร ๆ ก็มองว่าเป็นภาระ ยายก็ไม่เอ็นดู ย่าก็ไม่รัก แต่เขายังมีอารองอยู่

“เสี่ยวโม่ ค่าธรรมเนียมย้ายทะเบียนบ้านเข้าเมืองตั้งเกือบสี่ร้อยหยวน แต่อารองจะหายืมเงินมาให้ได้ จะได้ย้ายชื่อหลานเข้าทะเบียนบ้านที่นี่เสียที”

“อารองครับ นี่เงินที่ผมหามาได้…”

เด็กหนุ่มตัวแค่อาศัยเวลาช่วงปิดเทอมฤดูร้อนเพียงครั้งเดียว ก็หาเงินได้เกือบหมื่นหยวนจนอารองต้องมองเขาใหม่

พอสอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลายชั้นนำได้ อารองก็ได้เชิดหน้าอย่างภูมิใจต่อหน้าเพื่อนร่วมงาน แถมยังได้หน้าเต็ม ๆ ต่อหน้าแฟนสาวอีกด้วย

กระทั่งเสิ่นโม่สอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในเซี่ยงไฮ้ได้…

“ขอโทษทีครับ ครอบครัวของผมมีแค่อารองคนเดียว”