กำลังเปิดหนังสือ
กำลังเปิดหนังสือ
“ผมรักการเรียน แต่การเรียนรักผมบ้างไหม?”
หลังจากหลินเย่ตั้งคำถามจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ วินาทีถัดมา เขาก็พบว่าตัวเองมาอยู่ในมิติฝึกฝนอันลึกลับแห่งหนึ่ง
【โปรดเรียนรู้และแก้โจทย์บวกลบเลขที่มีค่าไม่เกินสิบต่อไปนี้ เมื่อทำสำเร็จจะสามารถออกจากมิติแห่งนี้ได้ พร้อมทั้งได้รับการยกระดับความสามารถทางคณิตศาสตร์อย่างมหาศาล】
หลินเย่: นี่ดูถูกใครอยู่เนี่ย?
นับจากนั้น หลินเย่ก็เริ่มเข้าไปในมิติฝึกฝนอยู่บ่อยครั้ง และทุกครั้ง โจทย์ที่เขาต้องแก้ก็จะยากขึ้นเรื่อย ๆ แต่เมื่อแก้ได้สำเร็จ เขาก็ได้รับรางวัลอันงดงามกลับมาเช่นกัน
“พิสูจน์ทฤษฎีบทพีทาโกรัส? แค่นี้ยังยากไม่พอหรอก”
“แก้โจทย์เส้นโค้งวงรีข้อนี้? ยังสู้โจทย์แข่งขันที่ฉันเคยทำไม่ได้เลย!”
“แก้สมการเชิงอนุพันธ์เชิงเส้นแบบไม่เอกพันธ์นี่น่ะเหรอ? ยังคิดว่าฉันเป็นแค่นักเรียนมัธยมปลายธรรมดาอยู่อีกหรือไง?”
“เขียนบทความวิจัยให้ได้มาตรฐานวารสารวิชาการชั้นนำหนึ่งฉบับ? แก…เริ่มหาเรื่องแล้วใช่ไหม?”
จนกระทั่งท้ายที่สุด…
“พิสูจน์สมมติฐานรีมันน์?? แม่งล้อกันเล่นหรือไง!”
“แล้วทำไมถึงมีทั้งฟิสิกส์ เคมี วัสดุศาสตร์…เพิ่มมาด้วยล่ะ?”
ทว่าเมื่อหลินเย่ได้สติหันกลับมามองอีกครั้ง เขากลับพบว่าแสงอรุณแห่งเทคโนโลยีนิวเคลียร์ฟิวชันแบบควบคุมได้ส่องสว่างขึ้นแล้ว
รถยนต์ลอยฟ้าบินกันเต็มท้องฟ้า ลิฟต์อวกาศทอดตัวยาวขึ้นไปถึงวงโคจร และยานอวกาศก็เดินทางไปมาระหว่างส่วนต่าง ๆ ของระบบสุริยะ…
ส่วนตัวเขาเอง ก็ได้ยืนอยู่ ณ จุดสูงสุดแห่งภูมิปัญญาของมนุษยชาติไปเสียแล้ว!