ยุค 80 ปู่บีบยกที่เรียนหมอให้หลาน? ได้ แต่พ่อต้องหย่าแม่ ฉันพาแม่ไปรวย

ซูเยียนโตมาในบ้านเด็กกำพร้า หน้าตาธรรมดา ทำงานหนักจนอายุสามสิบ มีเงินเก็บหกล้าน อิสรภาพทางการเงินมาถึงมือแล้ว ได้ใช้ไปเท่าไหร่? หนึ่งเหมาก็ยังไม่ทันได้แตะ

เพราะแค่นอนหลับไปตื่นเดียว เธอก็มาอยู่ในปี 1980 ในร่างเด็กสาวชื่อเดียวกัน ที่กำลังคุกเข่ากลางแดดเปรี้ยงในลานบ้านตระกูลซู เจ้าของร่างสอบติดมหาวิทยาลัยแพทย์ แต่ปู่จะยกที่เรียนให้ซูจื้อ หลานชายคนโปรดที่สอบไม่ติดแม้แต่อนุปริญญา เหตุผลน่ะหรือ? "เป็นผู้หญิง เรียนไปก็แต่งออกไปเป็นของบ้านอื่นอยู่ดี"

ปู่เสนอเงินเพิ่มให้เดือนละห้าหยวน ป้าสะใภ้หิ้วไข่กับหมูสามชั้นมายิ้มหวาน ลูกพี่ลูกน้องเชิดหน้าทำเหมือนกำลังโปรดสัตว์ ส่วนพ่อแท้ ๆ ล่ะ? เขาตกลงไปแล้ว แถมยังสอนให้ลูกรู้จักบุญคุณ

เสียใจด้วย เด็กหัวอ่อนคนเก่าไม่อยู่แล้ว คนที่ยืนอยู่ตรงนี้คือประธานซูผู้เคยเจรจากับจิ้งจอกเฒ่ามานับไม่ถ้วน เธอยื่นเงื่อนไขข้อเดียว อยากได้ที่เรียนใช่ไหม พ่อต้องหย่ากับแม่ แล้วให้น้องไปอยู่กับแม่

แล้วพ่อตอบว่าอะไร? "เจวียนจื่อ เราไม่เหมาะกัน... หย่ากันเถอะ" คำเดียวจบชีวิตคู่หลายสิบปี แต่คนตระกูลซูยังไม่อิ่ม ถึงขั้นจ้องจะฮุบงานร้านตัดเสื้อของแม่ไปอีก

เงินหกล้านหายไปก็ช่าง เธอหาใหม่ได้ ซูเยียนจะพาแม่กับน้องออกจากบ้านกินคนหลังนี้ไปค้าขาย อยู่ตึก และเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ ทว่าป้าสะใภ้ยังซ่อนไม้ตายสุดท้ายไว้ ถ้าลูกชายหล่อนเรียนไม่ได้ ซูเยียนก็อย่าหวังจะได้เรียนเหมือนกัน!