ข้าราชการ ผมเขียนบทชีวิตใหม่

โจวหยางตื่นขึ้นมาในหอพักมหาวิทยาลัยปี 2008 ทั้งที่เมื่อครู่เขายังอยู่ในปี 2035 เขาเพิ่งเดินออกจากร้านกาแฟหลังบอกเลิกหวังจิ่นแฟนสาวอย่างเด็ดขาด — ครั้งนี้เขาเป็นคนบอกเลิกเอง ไม่ใช่คนถูกทิ้งเหมือนชาติก่อน

ความเสียดายที่สุดของชีวิตคนคือย้อนกลับไปเริ่มใหม่ไม่ได้ และเขาได้สิ่งนั้นมาแล้ว

ชาติก่อนเขาปล่อยโอกาสเข้าระบบราชการหลุดมือไป ชาตินี้เขาเริ่มจากช่องทางเดียวที่มีคือการได้อยู่ต่อที่มหาวิทยาลัย แล้วใช้มันเป็นบันไดก้าวแรกเข้าสู่ระบบ จากนั้นคือการไต่จากข้าราชการระดับล่างสุดขึ้นไปตามสายงาน ด้วยอาวุธที่ไม่มีใครรู้ว่าเขามี — ความรู้ว่าอีกยี่สิบปีข้างหน้าอะไรจะเกิดขึ้น ใครจะขึ้น ใครจะร่วง และนโยบายไหนจะมา

เสน่ห์ของเรื่องไม่ใช่การตบหน้าด้วยเงินหรืออำนาจ แต่เป็นการอ่านเกมในห้องประชุม การวางหมากเรื่องคน และการรู้ว่าเมื่อไหร่ควรพูด เมื่อไหร่ควรเงียบ โดยต้องปิดไม่ให้ใครจับได้ว่าเขารู้อนาคต