รับดาบแทนไทเฮาได้ยศโหว แต่ถูกฆ่าเพื่อญาติผู้น้อง ชาตินี้มีอ๋องหนุนหลัง

ข้าคือลั่วหนิง คุณหนูใหญ่ผู้ยอมรับคมดาบแทนไทเฮาจนเกือบตาย แลกมาด้วยป้าย "จวนโหวเจิ้นหนาน" ที่ทั้งตระกูลภาคภูมิใจ บนป้ายนั้นมีเลือดของข้าติดอยู่ แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครจำได้

ส่งไปพักฟื้นทางใต้สามปี กลับมาก็พบว่าเรือนเหวินฉีของข้ามีเจ้าของใหม่ เบี้ยรายเดือน สาวใช้ ความรักของพ่อแม่พี่ชาย กระทั่งสหายวัยเด็กที่แอบชอบ ล้วนตกเป็นของญาติผู้น้องไป๋ฉือหรงหมดแล้ว ข้าโวยวาย พวกเขาก็หาว่าข้าบ้า ข้ายังไม่ยอม...พวกเขาก็ร่วมมือกันฆ่าข้าเสียเลย

ตายแล้วจบไหม? ไม่จบ ข้าเป็นผีเฝ้ามองอยู่สิบแปดปี เห็นจวนโหวพังลงทีละน้อย เห็นคนที่ทรยศข้าตายอย่างอนาถทีละคน แล้วจู่ ๆ ข้าก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง บนรถม้าคันเดิมที่กำลังจะเข้าเมืองหลวง

ชาตินี้ข้าไม่กลับจวนก่อน ข้าเข้าวังไปกราบไทเฮาเสียก่อน ทางเข้าประตูข้างที่เคยถูกบังคับให้เดิน? คราวนี้ต้องเปิดประตูใหญ่รับ เรือนที่ถูกยึด? ไม่ร้อง ไม่โวย ไม่แย่ง แค่ยิ้ม แล้วรอให้พวกเขาเดินเข้ากับดักของตัวเอง

แต่การเอาคืนทั้งจวนต้องมีที่พิง ข้าจึงไปหาผู้สำเร็จราชการผู้เหี้ยมเกรียม เขายื่นข้อเสนอ "เบื้องหน้าเจ้าคือพระชายายงอ๋อง เบื้องหลังเจ้าคือคนของข้า วันหน้าข้าจะช่วยให้เจ้าแกล้งตายหนีออกไป เปลี่ยนชื่อเปลี่ยนแซ่ แล้วตั้งให้เป็นจวิ้นจู่มีศักดินาของตนเอง"

ข้าตอบตกลง...โดยหารู้ไม่ว่าวันหนึ่ง เขาจะถามข้าด้วยเสียงแผ่วเบาว่า จะยอมแลกตราจวิ้นจู่กับตราทองของฮองเฮาหรือไม่