เนรเทศสามพันลี้ทั้งที ข้าไม่ขอตายกลางทาง ขอทำหม้อไฟให้ผู้ดีถือทองมาง้อ

เมื่อครู่ข้ายังเป็นบล็อกเกอร์อาหารชื่อดังแห่งศตวรรษที่ 21 ลืมตาอีกที คอมีขื่อคา ข้อเท้ามีโซ่ตรวน และร่างนี้คือซังอวี๋ คุณหนูนักโทษเนรเทศที่ทั้งป่วยทั้งหิวจนเจ้าของร่างเดิมสิ้นใจไปแล้ว

ข้าทำผิดอะไรน่ะหรือ? เปล่าเลย ลุงใหญ่ต่างหากที่เลือกข้างผิดในราชสำนัก ทั้งตระกูลจึงต้องเดินเท้าวันละห้าสิบลี้ใต้แส้ของผู้คุม แลกกับแผ่นแป้งขึ้นราวันละชิ้น

แล้วครอบครัวข้าเล่า? พ่อหัวอ่อนกตัญญูจนยอมให้เขาเหยียบ แม่ไม่เคยมีความเห็นเป็นของตัวเอง พี่ใหญ่ถูกรังแกจนเก็บตัว น้องเล็กวัยเจ็ดขวบไข้สูงจนปลุกไม่ตื่น ส่วนแป้งที่น้องกินไม่ลง? บ้านลุงใหญ่ฉวยไปหมด อ้างว่า "กตัญญูท่านย่า" แต่ลงท้องใครก็รู้กันอยู่

บทนรกแบบนี้ ใครอยากร้องไห้ก็เชิญ ข้าขอฉีกทิ้ง กิ่งไม้กิ่งเดียวเจาะนิ้วลดไข้ให้น้อง ใบหญ้าริมทางที่ทุกคนคิดว่าข้าหิวจนเสียสติ กลับทำให้ทั้งบ้านตัวเบาขึ้น นี่แค่เริ่มต้น

มือซ้ายตะหลิว มือขวาเคียว ข้าจะพาบ้านแยกครัวตัดญาติ บุกเข้าป่าหมอกพิษ เห็ดพิษ? เคี่ยวเป็นน้ำมันเห็ดให้ลิ้นแทบหลุด เถาวัลย์ป่า? คั้นเป็นวุ้นเย็น ไก่ป่าตัวเดียว? ย่างให้หนังกรอบจนลืมชื่อตัวเอง

แล้ววันที่กลิ่นหม้อไฟหม่าล่าลอยไปทั่วเมือง จนแม่ทัพน้อยแห่งชายแดนยังต้องตามกลิ่นมาถึงที่... คนที่เคยแย่งแป้งไปจากปากน้องข้า จะได้กินชามนี้หรือไม่ ต้องรอดูก่อน