กำลังเปิดหนังสือ
กำลังเปิดหนังสือ
‘เรน’ ข้ามมิติมายังโลกแฟนตาซีตะวันตก แต่เพราะไร้ซึ่งพลังเวท เขาจึงถูกตราหน้าว่าเป็นพวกนอกรีต มิหนำซ้ำยังโดนผู้กล้าจอมยโสซ้อมปางตายแล้วโยนทิ้งอย่างไม่ไยดี
ในห้วงแห่งความสิ้นหวัง เขาถูกเผ่าปีศาจเก็บกลับปราสาทจอมมารเพื่อเอาไว้เป็นของเล่นคลายเครียด
เดิมทีเขาคิดว่าจอมมารคงเป็นอสูรกายหน้าเขี้ยวตัวครามสุดสยอง ทว่าผู้ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์กลับเป็นเพียง ‘เด็กสาวผมขาวตาสีแดง’ ที่ถึงขนาดต้องยอมมุดลงเหมืองไปขุดถ่านหินด้วยตัวเองเพื่อชดเชยงบประมาณติดลบ!
เมื่อเห็นเหล่า ‘ตัวร้าย’ ผู้มีพละกำลังมหาศาลแต่กลับต้องทนอดมื้อกินมื้อ มนุษย์ยุคใหม่อย่างเรนจึงทนดูต่อไปไม่ได้อีก
"ในเมื่อพระเจ้าไม่คิดจะมอบหนทางรอดให้พวกเจ้า... เช่นนั้นข้าจะเป็นผู้สร้างมันขึ้นมาเอง!"
มันฝรั่งปลอดเชื้อด้วยขี้เถ้า, เครื่องปั่นด้ายสปินนิงเจนนี, คอนกรีตเสริมเหล็ก ไปจนถึงเครื่องพิมพ์สามมิติชีวภาพจากเผ่าแมลง...
เรนใช้สิ่งที่พวกจอมเวทมองว่าเป็นเพียง ‘เศษขยะไร้ค่า’ จุดประกายการปฏิวัติอุตสาหกรรมขึ้นมาพลิกแผ่นดินแดนปีศาจอันแห้งแล้ง!
ราชาปีศาจสาวผมขาว: "ท่านมหาปราชญ์ กระดาษที่ท่านผลิตทำเอาคลังหลวงของเราเต็มไปด้วยเหรียญทองแล้วเพคะ!" เจ้าแห่งสรรพสิ่ง: "ท่านมหาปราชญ์ เราเพิ่งล้อมพรมแดนทั้งหมดด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก กองทัพศักดิ์สิทธิ์ข้างนอกนั่นโมโหจนแทบจะเอาหัวโขกกำแพงตายแล้วขอรับ!" ราชินีเผ่าเซิร์ก: "ขอบคุณท่านมหาปราชญ์ ตอนนี้เผ่าของข้ากลายเป็นกลุ่มโลจิสติกส์และการขนส่งที่ใหญ่ที่สุดในแดนปีศาจแล้ว!"
เมื่อมองดูแดนปีศาจที่กำลังเจริญรุ่งเรืองอย่างก้าวกระโดด เรนได้แต่ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ:
"ข้าก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่เข้าใจเรื่องเวทมนตร์อะไรหรอก... แค่พอรู้เรื่องวิทยาศาสตร์อยู่นิดหน่อยก็เท่านั้น"