ผมรู้อนาคต แต่อนาคตนี้ไม่เคยเกิดขึ้น

คังอูจินย้อนกลับมาก่อนวันหายนะสิบเก้าปี พร้อมความทรงจำจากโลกที่ล่มสลาย

เขารู้ว่าใครจะตาย เมืองไหนจะพัง และรอยรั่วแรกจะปรากฏเมื่อไร เขาจึงคิดว่าชีวิตครั้งนี้มีเพียงเรื่องเดียวที่ต้องทำ—ใช้อนาคตที่รู้เพื่อเปลี่ยนทุกอย่าง

แต่ในวันที่เขาช่วยชีวิตคนสามสิบเจ็ดคนซึ่งควรตาย รอยรั่วที่ควรเกิดในอีกหลายปีกลับเปิดขึ้นกลางกรุงโซล

อีกด้านของรอยแยกคืออนาคตที่เขาไม่เคยมีชีวิตอยู่ เมืองที่ไม่ควรมีอยู่ เทคโนโลยีที่ยังไม่ถูกสร้าง และร่องรอยของวันที่ปริศนา 08.11.2041

ยิ่งเขาพยายามใช้ความทรงจำจากชีวิตก่อน โลกปัจจุบันก็ยิ่งเบี่ยงออกจากเส้นทางเดิม

ไม่นาน อูจินก็ต้องยอมรับความจริงข้อหนึ่ง—ความรู้จากอนาคตไม่ใช่คำตอบอีกต่อไป

เมื่ออนาคตมีได้มากกว่าหนึ่งแบบ สิ่งที่เขาต้องเรียนรู้จึงไม่ใช่ว่า “อะไรจะเกิดขึ้น”

แต่คือ จะเลือกสร้างวันพรุ่งนี้แบบไหน ก่อนอนาคตบางเส้นจะกลายเป็นความจริง