กำลังเปิดหนังสือ
กำลังเปิดหนังสือ
“อย่าเอากลิ่นเหงื่อมาใกล้หลานข้า!” หมอเทวดาเกิดใหม่เป็นทารกปีแล้ง แม่ไร้น้ำนม? มีนมผงในมิติ! ย่าขู่เชือดไก่จนมันออกไข่ สะใภ้สามทวงขนม ย่าสวน “อายุปูนนี้ยังแย่งเด็ก!” ลูกชายซ้ำ “แม่ทำอะไรให้น้องบ้าง?”
จากหมอเทวดาสู่ทารกปีแล้ง ข้ามีมิติวิเศษเลี้ยงทั้งบ้าน! จบ
ไรท์ขำบ้านซ่งจนท้องแข็ง! ชาติก่อนฝูยาช่วยคนมานับแสน ชาตินี้ตักนมกินเองยังไม่ได้ แต่กลายเป็นแก้วตาดวงใจย่าที่ดุจนลูกชายยังหงอ!
ใครตัวเหม็นเข้าใกล้หลานโดนไล่ แม่ไก่ไม่ออกไข่ก็เตรียมลงหม้อ พอเจอไอสังหารของย่าปุ๊บ เบ่งไข่หนีตายปั๊บ!
ไรท์นึกว่าพีกแล้วนะ สะใภ้สามดันกล้าทวงขนมจากเด็กหกเดือน ย่าด่าสวนไม่พอ ลูกชายแท้ ๆ ยังถามซ้ำว่าแม่เคยทำอะไรให้น้องบ้าง!
โอ๊ย! ไรท์ชอบความตลกร้ายที่ข้าวในโอ่งแทบหมด แต่คนรักฝูยากลับล้นบ้าน แถมทารกน้อยยังมีมิติวิเศษติดตัวด้วย!
ไรท์อยากรู้จริง ๆ ว่าใครจะโดนย่าฟาดด้วยปากเป็นรายต่อไป!
เรื่องย่อ
“แม่เลี้ยงลูกไม่เป็นรึ? แล้วพวกเจ้าพี่น้องโตมาด้วยการกินลมหรือไง!”
ย่าอู๋ตอกกลับลูกชายอย่างไม่ไว้หน้า ใครจะกล้าสงสัยฝีมือเลี้ยงเด็กของนาง โดยเฉพาะเมื่อเด็กคนนั้นคือฝูยา หลานสาวสุดที่รัก!
แต่ใครจะรู้ว่าเจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนย่า เคยเป็นถึงตำนานวงการแพทย์ผู้ช่วยชีวิตคนนับแสน กลับต้องมาเกิดใหม่เป็นทารกแบเบาะในบ้านชาวนายากจนกลางปีแล้ง
เป็นนักวิชาการอายุน้อยที่สุดอยู่ดี ๆ ไหงถึงต้องมานอนร้องอุแว้แบบนี้ด้วย!
เคราะห์ซ้ำกรรมซัด แม่ของฝูยายังไม่มีน้ำนมให้กินอีก!
โชคยังดีที่ห้องเก็บของจากชาติก่อนติดตามมาในมิติ ฝูยาจึงนำกระป๋องนมผงออกมาวางไว้ข้างตัว
ย่าอู๋เห็นเข้าก็รีบจัดการชงนม ก่อนจะยกขึ้นชิมเสียเอง
เดี๋ยวนะ! ย่าแก่นี่แอบกินนมผงของข้างั้นรึ!?
อ้อ... ชิมให้ก่อนนี่เอง เข้าใจผิดไปเสียแล้ว!
เมื่อแน่ใจว่ากินได้ ย่าอู๋ก็จัดการป้อนหลาน ก่อนยื่นนมให้ลูกสะใภ้พร้อมกำชับ
“กินเข้าไป! ของเทวดาประทาน ถ้าไม่ใช่เพราะฝูยาของเรา ชาตินี้เจ้าก็ไม่มีวันได้ลิ้มรส!”
ส่วนเรื่องกระป๋องนมประหลาดนั่นน่ะหรือ?
แม้แต่พ่อของฝูยาก็ห้ามรู้เด็ดขาด!
นับแต่ฝูยาลืมตาดูโลก บ้านซ่งก็เริ่มมีเรื่องน่าประหลาดใจไม่หยุด คืนที่นางเกิดฝนตกลงมาหลังแห้งแล้งมานาน ผักหลังบ้านที่ใกล้ตายกลับเขียวชอุ่มภายในคืนเดียว
แม้แต่แม่ไก่ผอมสองตัวที่ไม่ยอมออกไข่มาสองเดือนก็ยังหนีไม่พ้น!
เมื่อสัมผัสได้ถึงความคิดอยากเชือดไก่ของย่าอู๋ แม่ไก่ตัวหนึ่งก็รีบเบ่งไข่ใบโตออกมาทันที!
ย่าอู๋เห็นผลงานแล้วจึงยอมพักโทษให้ชั่วคราว
“พรุ่งนี้ไม่ไข่ ค่อยเชือด!”
แต่ความวุ่นวายของบ้านซ่งไม่ได้มีแค่เรื่องแม่ไก่
เมื่อฝูยาอายุได้หกเดือน นางแจกขนมให้คนในครอบครัว ทว่ากลับไม่ยอมแจกสะใภ้สาม อีกฝ่ายจึงโวยวายด้วยความไม่พอใจ
ย่าอู๋ได้ยินเข้าก็สวนกลับทันที
“อายุปูนนี้ยังมีหน้ามาแย่งของกินเด็กหกเดือน!”
“ฝูยาตัวเล็กก็จริง แต่ใครดีกับนาง นางรู้หมด!”
สะใภ้สามยังไม่ทันได้แก้ตัว ลูกชายแท้ ๆ ของนางก็เอ่ยขึ้นมาเสียก่อน
“ป้าใหญ่เย็บเสื้อให้น้อง ป้ารองทำรองเท้าให้น้อง...”
“แล้วแม่ทำอะไรให้น้องบ้าง?”