กำลังเปิดหนังสือ
ลืมตาดูโลกวันแรก พ่อแท้ ๆ ก็เอาลูกอนุมาสวมรอย แล้วจ่ายร้อยเหรียญจ้างคนทิ้งหนูกลางพายุฝน แต่ใครเก็บหนูไปเลี้ยงคนนั้นรุ่ง! คุณชายใบ้ได้พูด คุณย่าอัมพาตลุกเดิน จวนแม่ทัพที่ใกล้ล่มกลับฟื้นทั้งบ้าน
ปีที่เก้าแห่งสาธารณรัฐ ฝนตกไม่หยุดมาทั้งเดือน ส่วนฉัน...เพิ่งเกิดมายังไม่ทันได้ใส่เสื้อ ก็ถูกพ่อแท้ ๆ ยัดใส่มือคนรับใช้พร้อมเงินร้อยเหรียญ "เอาไปทิ้งให้ไกลที่สุด!"
ทำไมน่ะเหรอ? เพราะอนุภรรยาของเขาคลอดลูกสาววันเดียวกัน หมอดูทักว่าคนหนึ่งเป็นดาวซวย อีกคนเป็นดาวนำโชค และพ่อผู้แสนดีก็ตัดสินใจเองว่าลูกของเมียที่เขาไม่รัก...ต้องเป็นดาวซวยแน่นอน ถึงเวลาก็สลับตัวให้ลูกอนุไปเสวยสุขเป็นคุณหนูตระกูลแม่เสียเลย
แล้วรถทหารสีเขียวคันหนึ่งก็จอดลงกลางพายุ เด็กชายห้าขวบในชุดสูทตัวจิ๋ว ฟู่ชิงเจา คุณชายเล็กแห่งจวนแม่ทัพที่ใคร ๆ ต่างบอกว่าเป็นใบ้แต่กำเนิด ลงมาอุ้มฉันไว้ แล้วพูดคำแรกในชีวิตออกมา "แม่ครับ...น้องหนาว"
จวนแม่ทัพตระกูลฟู่ตอนนั้นซวยติดกันจนคนทั้งเมืองซุบซิบ ลูกชายคนโตตายในสนามรบ คนรองหายสาบสูญ คนที่สามเสียสติ คนที่สี่จมหายกลางทะเล ท่านแม่ทัพเองก็เป็นตายไม่รู้ที่แนวหน้า คุณย่านอนอัมพาตมาเป็นปี ส่วนโรงงานทอผ้าก็มีคนงานจ้องจะหนีทุกวัน
แต่พอฉันเข้าบ้าน ฝนหยุด ฝูงนกสาลิกาบินวนเต็มฟ้า คุณย่าตื่นมาลุกขยับขาได้ ส่วนสวนหลังบ้านที่แค่จะถอนหญ้า...ขุดลงไปทีไรก็เจอทองแท่งทุกที
ทองขุดได้จนมือล้า แล้วโชคก้อนต่อไปของบ้านนี้จะเป็นอะไร? ท่านแม่ทัพที่ไม่มีใครรู้ชะตาจะได้กลับมาไหม? ส่วนพ่อแท้ ๆ กับลูกอนุที่สวมรอยฉันไป...ก็คอยดูกันต่อไปแล้วกัน