ใช่แล้ว ฉันมีลูกกับตัวร้าย

ไป๋เฉียวเซิงตื่นรู้ความทรงจำเมื่ออายุสิบขวบ จึงได้รู้ว่าที่แท้ตัวเองคือเพื่อนสมุนตัวประกอบของนางร้ายในนิยาย มีหน้าที่คอยติดตามนางร้ายไปรังแกนางเอก และสุดท้ายก็ต้องจบลงด้วยชะตากรรมบ้านแตกสาแหรกขาด

เพื่อรักษาชีวิตและทรัพย์สมบัติของครอบครัวเอาไว้ เธอจึงใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง หลบเลี่ยงทั้งกลุ่มตัวเอกและนางร้ายตามเนื้อเรื่องเดิม จนสามารถใช้ชีวิตอย่างสงบและเรียนจบมหาวิทยาลัยได้สำเร็จ

กระทั่งวันหนึ่ง เมื่อตื่นขึ้นมา ไป๋เฉียวเซิงกลับพบว่าเด็กน้อยวัยสามขวบครึ่งสุดน่ารักคนหนึ่งเรียกเธอว่า “แม่” จนเกือบตกใจเป็นลม

หลังจากสอบถามจึงรู้ว่า เด็กคนนี้เดินทางมาจากอีกหกปีในอนาคต และเมื่อได้รู้ว่าใครคือพ่อของเด็ก ไป๋เฉียวเซิงก็ช็อกติดต่อกันสามครั้ง!

อะไรนะ? พ่อของลูกคือตัวร้ายใหญ่?

เดี๋ยวก่อน… ฉันไปมีลูกกับเขาได้ยังไง?

หา? นายบอกว่าเป็นฉันที่ตามจีบเขาก่อน?

ฮ่าๆๆ… ที่แท้เวลาคนพูดไม่ออกถึงขีดสุด ก็หัวเราะออกมาจริง ๆ

——

จ้าวกวนหลานใช้ชีวิตมายี่สิบห้าปี และรักษาตัวเองอย่างเคร่งครัดมาตลอดยี่สิบห้าปีเช่นกัน

วันหนึ่ง เขากลับได้รับข้อความก่อกวนหลายฉบับ

“คุณพ่อไปไหนครับ? หนูคิดถึงคุณพ่อมาก”

“คุณพ่อครับ คุณแม่บอกว่าคุณพ่อไปทำงานต่างจังหวัด แล้วจะกลับมาเมื่อไหร่ครับ?”

“คุณพ่อ ทำไมไม่ตอบข้อความหนู เมื่อก่อนคุณพ่อไม่เคยเป็นแบบนี้”

จ้าวกวนหลานหัวเราะเยาะ ก่อนจะกดบล็อกหมายเลขนั้นทันที

แต่คิดไม่ถึงว่าเด็กคนนั้นจะกล้ามาหาเขาถึงตัวจริงแบบตัวต่อตัว

จ้าวกวนหลานจ้องมองใบหน้าที่แทบจะเป็นเวอร์ชันย่อส่วนของตัวเอง ก่อนจะเผลอตัดสินใจตรวจพิสูจน์ความเป็นบิดาโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเห็นผลตรวจระบุว่าเป็นความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูก เขาก็ตกอยู่ในภวังค์

“เรื่องอยู่ ๆ ก็ได้เป็นพ่อแบบนี้… จะเกิดกับฉันได้จริงเหรอ?”

“ส่วนแม่ของเด็ก… กลับเป็นผู้หญิงที่ฉันไม่เคยรู้จักมาก่อน?”