(จบแล้ว) แม่เลี้ยงแสนหวานกับสามีสุดเย็นชายุค 70

ทำงานเหน็ดเหนื่อยจนซื้อบ้านได้ อยู่ได้แค่สองเดือนก็หมดสติไปเพราะโหมงานหนัก... ลืมตาอีกที ฉันไม่ได้อยู่โลกเดิม แต่ดันทะลุมิติมาอยู่ในยุค 70 อันเรียบง่าย ซ้ำยังสวมบทเป็น 'แม่เลี้ยงใจร้าย' ในนิยายที่เคยอ่านอีกต่างหาก!

ตามบทเดิม ร่างนี้แสร้งตกน้ำเพื่อให้ผู้พันหนุ่มหน้าตายอย่าง 'เหอตงชวน' มาช่วยเพื่อจะได้แต่งงาน พอแต่งแล้วเขาเย็นชาใส่ นางก็พาลไปละเลยและสร้างความลำบากให้ลูกเลี้ยงอย่าง 'เหอเหยียน' จนเด็กเติบใหญ่มาเอาคืนส่งแม่เลี้ยงเข้าคุก... หืม จุดจบน่าเศร้าขนาดนี้ ใครอยากเดินตามรอยก็เชิญเถอะ แต่ไม่ใช่ฉันแน่นอน!

เคราะห์ดีที่ฉันทะลุมิติมาเร็ว สามียังอยู่ดี ลูกเลี้ยงยังเป็นแค่ก้อนแป้งนุ่มนิ่มวัยหกขวบ แถมสามียังส่งเงินเดือนให้ใช้อย่างจุใจ บ้านพักริมทะเลมีอาหารการกินอุดมสมบูรณ์ แล้วฉันจะต้องไปวิ่งตามความรักจากชายผู้เย็นชาทำไมกันล่ะ? ไม่มีทาง! สู้ล็อกประตูใจ กินอิ่ม นอนอุ่น เลี้ยงดูเด็กน้อยให้มีความสุข แล้วรอใช้ชีวิตสบายๆ ไม่ดีกว่าหรือไง?

เป้าหมายของฉันชัดเจนมาก เรื่องรักพักไว้ เรื่องกินเรื่องใหญ่! ฉันดูแลเอาใจใส่เจ้าก้อนแป้งด้วยความจริงใจ ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ไม่สนใจสามีหน้าตายแม้แต่น้อย ถึงขั้นแอบกระซิบลูกเลี้ยงว่า "ถึงแม่กับพ่อจะหย่ากัน แต่แม่รักหนูตลอดไปนะจ๊ะ"

เจ้าก้อนแป้งพยักหน้าหงึกหงัก "ถ้าหย่ากัน ผมจะไปอยู่กับแม่ครับ!" ทุกอย่างดูราบรื่นตามแผนเป๊ะ... ยกเว้นเรื่องเดียว ใครจะไปคิดว่าผู้พันหน้าหินที่ควรจะเย็นชา ดันมายืนฟังอยู่ข้างประตู พร้อมสายตาลึกล้ำแล้วถามเสียงเรียบว่า "หย่าเหรอ? ใครบอกว่าผมจะยอมหย่ากันล่ะ!"