[นิยายแปล] หลานฮ่องเต้วัยสามขวบ ผู้เป็นที่รักของทั้งวัง

อีกเพียงหนึ่งปี แผ่นดินต้าเฉินก็จะล่มสลาย เป่ยป๋อชางคิด เช่นนั้นทุกสิ่งยังทันแก้ไข

แต่ปัญหาคือ… เวลานี้เขากลับเป็นเพียงทารกที่คลานต้วมเตี้ยม เอาแต่ส่งเสียงอ้อแอ้ มือยังจับพู่กันไม่มั่นคง

เป่ยป๋อชาง: …

แผ่นดินต้าเฉินมีพระราชโอรสมากมาย ล้วนเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน

เพื่อแย่งชิงบัลลังก์ ต่างก็สมคบคิด แสวงหาผลประโยชน์ ลอบชักใยจนการเมืองระส่ำระสาย

ราชสำนักไร้ความมั่นคง บ้านเมืองสั่นคลอน

ฮ่องเต้ผู้เป็นปู่ อุทิศแรงกายแรงใจเพื่อแผ่นดินและราษฎร จนกระอักโลหิตไม่หยุด

กระทั่งวันหนึ่ง ในงานเลี้ยงครอบครัว เสียงเล็กแหลมของเด็กน้อยก็ดังขึ้น…

【ชนเผ่าแห่งทุ่งหญ้าโม๋เป่ยกำลังจะบุกโจมตี อ๋องครองเมืองทั้งหลายก็เตรียมก่อกบฏ แผ่นดินกำลังจะวุ่นวาย แต่เสด็จอาทั้งหลายยังมัวแต่ชิงดีชิงเด่น ไร้เยียวยาเสียจริง】

【เสด็จปู่ฮ่องเต้ช่างน่าสงสาร ทุ่มเทชีวิตเพื่อพิทักษ์แผ่นดิน อีกเพียงหนึ่งปีก็จะสิ้นแคว้นแล้ว】

ดวงเนตรของฮ่องเต้สั่นไหว: …

ราชบัลลังก์และแผ่นดินที่บรรพชนฝากไว้ อีกเพียงหนึ่งปีจะพินาศในมือของพระองค์เช่นนั้นหรือ?

เหล่าเชื้อพระวงศ์พากันชะงัก มองหน้ากันเลิ่กลั่ก: …

แผ่นดินกำลังจะล่มสลาย พวกเขายังจะชิงบัลลังก์ไปเพื่อสิ่งใดกัน?

วันคืนแห่งการรอความตายเนิ่นนาน

แต่แล้ว… เป่ยป๋อชางก็ค่อย ๆ พบว่า เรื่องราวกลับตาลปัตร

พระบิดาของเขาหายพิษสิ้น เสด็จอาทั้งหลายมิได้แก่งแย่งอำนาจอีก

แผ่นดินต้าเฉินกลับมามั่นคง สี่ทะเลร่มเย็น

เสด็จปู่ฮ่องเต้ถึงกับทรงแต่งตั้งเขาเป็นหวงไท่ซุน กำหนดให้เป็นรัชทายาทรุ่นถัดไปที่จะสืบราชบัลลังก์!

ยิ่งไปกว่านั้น เหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางทั้งราชสำนักไม่เพียงไม่ขัดขืน กลับพร้อมใจกันยิ้มร่า ร้องโห่ก้องว่า
“ฝ่าบาททรงพระปรีชาพะย่ะค่ะ!”

เด็กน้อยในมือยังถือกลองโยกอยู่ เป่ยป๋อชาง: …