เซนทิเนล: ภูตจิตวิญญาณงั้นหรือ? ไม่ใช่หรอก แต่เป็นที่รักของเหล่าเซนทิเนลต่างหาก

เรื่องย่อ:
เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา หยุนซีพบว่าตนเองได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของ ‘ไกด์’ ระดับ C เพียงคนเดียวในสหพันธรัฐระหว่างดวงดาวที่ยังไม่ได้ปลุกภูตจิตวิญญาณขึ้นมา และถูกเนรเทศอย่างไร้ความปรานีไปยังเขตสิบสาม ซึ่งขนานนามกันว่าเป็น “สุสานเซนทิเนล”

ไกด์คนอื่นๆ เยียวยาผู้อื่นด้วยการใช้ภูตจิตวิญญาณของตน แต่เธอกลับเยียวยาพวกเขาด้วยการส่งพลังจิตเข้าไปในดินแดนจิตใจของเซนทิเนลโดยตรง ซึ่งหากจัดการไม่ระวังให้ดี ก็อาจกระตุ้นให้เกิดอาการไขผูกพัน (Bonding Fever) ได้อย่างง่ายดาย

ผลลัพธ์ก็คือ... เหล่าเซนทิเนลในเขตนั้นต่างพากันคลุ้มคลั่ง

ท่านผู้บัญชาการหนุ่มผู้มีใบหน้าเย็นชาตรึงเธอไว้กับกำแพงพลางเอ่ยว่า: “ภูตจิตวิญญาณของฉันจดจำได้แค่เธอ... เราควรทำอย่างไรดี?”

เซนทิเนลหนุ่มผู้มีดวงตาสีแดงฉานดั่งหมาป่าพร่ำเพ้อ: “คุณไกด์... เธอยังต้องการหางของฉันอยู่ไหม?”

ซีอีโอผู้เสียสติบุกพังเข้ามาในห้องขังของเธอ: “ได้โปรด... ช่วยฉันที!”

เจ้าตูบหนุ่มผู้แสนอ่อนโยนและร่าเริงก้มศีรษะลงคลอเคลียฝ่ามือของเธอ: “ชีวิตนี้ของผมเป็นของคุณ”

...

เธอคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกม PUBG อยู่แท้ๆ แต่ก่อนที่จะทันรู้ตัว เธอกลับกลายเป็นไกด์ที่เป็นที่ต้องการมากที่สุดในเขตสงครามทั้งหมด

ณ ดินแดนแห่งความสิ้นหวังและความคลุ้มคลั่งนี้ เธอได้กลายเป็นแสงดาวดวงเดียวท่ามกลางเหล่าเซนทิเนลทั้งปวง

—ฉันไม่มีภูตจิตวิญญาณ แต่ฉันสามารถสยบดวงวิญญาณของพวกนายได้

เซนทิเนลแห่งเขต 13: ตัวตนของเธอนั่นแหละคือการไถ่บาป