กำลังเปิดหนังสือ
กำลังเปิดหนังสือ
หลินชวน ยอดแพทย์ชนชั้นแนวหน้าแห่งยุคปัจจุบัน ทุ่มเททำงานหนักจนแก่งแย่งแข่งขันเกินเบอร์ ทำเอาสวรรค์เกิดหมั่นไส้ ผ่าเปรี้ยงลงมาจนเขาข้ามภพย้อนเวลามาอยู่ในร่างของ ‘เขยแต่งเข้า’ จอมขี้โรคไร้ประโยชน์แห่งตระกูลซู เมืองหลินอัน ที่ผู้คนต่างพากันรังเกียจเหยียดหยาม
เปิดเกมมาก็เจอกับความยากระดับนรกแตก!
ภรรยาอย่าง ‘ซูปั้นเซี่ย’ แม้จะงามล้ำเลิศไร้คู่เปรียบ ทว่ากลับเย็นชาเหินห่าง คนในตระกูลซูต่างมองเขาเป็นตัวตลก ภายนอกมีร้านยา ‘ไป๋เฉ่าถิง’ จ้องจะฮุบกิจการ ภายในบ้านสายรองและสายสามก็คอยก่อคลื่นใต้น้ำจ้องเลื่อยขาเก้าอี้
แต่เมื่อหลินเซวียนเห็นบทชีวิตตรงหน้านี้ สิ่งแรกที่เขารู้สึกกลับเป็น... โคตรจะฟิน!
สายงานตรงสายเป๊ะ (ร้านขายยาไง!) มีข้าวกินมีที่นอนฟรี (เกาะเมียกินชัดๆ!) แถมยังมี “หนังสือหย่า” แนบเงินบำนาญก้อนโตอีกหนึ่งร้อยตำลึงเงินติดมาด้วยไม่ใช่หรือ? นี่มันแพ็กเกจวัยเกษียณในฝันชัดๆ!
เขาจึงตั้งปณิธานแน่วแน่ว่าจะดำเนินรอยตาม ‘ปรัชญาสายปล่อยจอย’:
เมื่อเจองานให้คิดสามตลบ
หนึ่งคือ... ไม่ทำได้ไหม?
สองคือ... ค่อยทำพรุ่งนี้ได้หรือเปล่า?
สามคือ... โยนให้คนอื่นทำได้ไหม?
ซึ่งคำตอบของทุกข้อคือ ‘ได้แน่นอน!’
เพราะฉะนั้น วันๆ เขาจึงต้องการแค่นอนอาบแดด นั่งนับมด ชมนกชมไม้ ดูดาวบนฟ้า แล้วนอนรอวันปลดเกษียณอย่างสงบสุข
ทว่า——
เมื่อญาติพี่น้องเริ่มแดกดัน ศัตรูภายนอกรุกคืบเข้ามาทุกที มิหนำซ้ำยังมีโรคระบาดใหญ่คุกคามชีวิตผู้คน หลินชวนกลับพบว่า... ชีวิตปล่อยจอยนี้ ท่าทางเขาจะทำต่อไปไม่ได้เสียแล้ว
แค่พูดลอยๆ ประโยคเดียว กลับเปิดโปงช่องโหว่ของสมุนไพรปลอมได้หมดจด
แค่ชี้แนะแบบไม่ใส่ใจ กลับพลิกกระดานสงครามการค้าจนศัตรูพ่ายยับ
แค่เขียนเทียบยาบ้านๆ ให้ตามอารมณ์ กลับทำให้หมอหลวงในวังต้องค้อมหัวกราบกรานขอคำชี้แนะ!
จากเขยแต่งเข้าที่ใครๆ ต่างดูแคลน พริบตาเดียวกลับกลายมาเป็น ‘ไพ่ตายลับ’ ของตระกูลซู
หลินชวนอ้าปากหาวหวอด พลางทำหน้าตาไร้เดียงสา:
“อย่าหาเรื่องข้าเลย ข้าแค่อยากนอนขี้เกียจจริงๆ... แต่จะว่าไป ให้ข้ามาเล่นสงครามการค้าหรือรักษาชีวิตคนแข่งกับพวกเจ้านี่ มันเหมือนเอาผู้ใหญ่ลงไปตบเด็กชัดๆ”
และในช่วงเวลาที่ต้องร่วมเคียงบ่าเคียงไหล่กันทั้งวันทั้งคืน ซูปั้นเซี่ยก็ค่อยๆ ค้นพบว่า...
เจ้าผู้ชายที่วันๆ เอาแต่พูดว่าอยากนอนอืดคนนี้ ดูเหมือนจะไม่ได้มีดีแค่ ‘เกาะภรรยากิน’ เสียแล้ว!