คนไข้สุดดื้อกับแผนการลับล่อลวงคุณหมอ ป่วยจริงไม่จริงไม่รู้ แต่จีบคุณหมอน่ะของจริง!

ใครๆ ต่างก็บอกว่าคุณหมอเวินเป็นคนเย็นชา เข้าถึงยาก และปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเฉยเมยไม่ยินดียินร้าย จนกระทั่งดึกดื่นคืนหนึ่ง มีคนบังเอิญไปเห็นเขาต้อนคนไข้ตัวน้อยไปจนมุมตรงซอกทางเดิน แล้วบดจูบอย่างลึกซึ้งและหนักหน่วง เช้าวันต่อมาตอนเดินตรวจวอร์ด เขาก็ยังคงรักษามาดนิ่งเฉยเย็นชาดุจเดิม แฟ้มประวัติผู้ป่วยถูกหนีบไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เสื้อกาวน์สีขาวสะอาดสะอ้านไร้รอยราคี ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า เขาเคยกดร่างใครบางคนไว้กับผนัง พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ไม่ต้องกลั้นหรอก ข้างนอกไม่ได้ยิน" และไม่มีใครรู้เช่นกันว่า ภายในลิ้นชักของเขาซุกซ่อนสมุดรวมภาพวาดเล่มหนึ่งเอาไว้ บนหน้ารองปกเขียนไว้ว่า "แพทย์ประจำตัวของฉัน" สามปีก่อน เธอโพสต์รูปวาดกระต่ายน้อยลงโซเชียลเล่นๆ พร้อมแคปชันว่า "ทำงานล่วงเวลาเหนื่อยหน่อยนะคะ" เขาที่อยู่ในห้องเวรตอนตีสามบังเอิญเห็นเข้า จึงกดเซฟภาพนั้นเก็บไว้ สามปีต่อมา เธอกระดูกหักจนต้องเข้าโรงพยาบาล โดยมีเขาเป็นแพทย์เจ้าของไข้ โจ๊กถั่วแดงที่เธอได้กินทุกวันเป็นเขาที่ตั้งใจไปซื้อมาให้ การดูแลเอาใจใส่อย่างดีจากพยาบาลก็เป็นเขาที่กำชับไว้ แม้แต่วันที่เธอออกจากโรงพยาบาลแล้วเขาสลับเวรมาส่ง ก็ไม่ได้เป็นเพราะ "ทางผ่าน" แต่อย่างใด เธอเข้าใจมาตลอดว่าตัวเองเป็นฝ่ายเริ่มขอแอดเพื่อนในโปรแกรมแชตก่อน ตอนนั้นเธอเอ่ยถาม "ขอแอดเป็นเพื่อนหน่อยได้ไหมคะ" เขาปรายตามองเธอแวบหนึ่งโดยไม่ตอบอะไร จนกระทั่งในคืนอันดึกสงัดคืนนั้น เธอถูกเขาต้อนจนชิดมุมทางเดิน ชายหนุ่มก้มหน้าลงจูบเธอ ลมหายใจร้อนผะผ่าว "รอให้เธอย้ายเข้ามาอยู่ในแผนกของฉันก่อน แล้วค่อยว่ากัน" เธอเอ่ยเสียงแผ่ว "แต่ฉันออกจากโรงพยาบาลแล้วนะคะ..." เขาขบเม้มติ่งหูเธอเบาๆ ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ออกจากโรงพยาบาลแล้วยังไงล่ะ ทั้งชีวิตนี้ของเธอ... ต้องอยู่ในความดูแลของฉันคนเดียว"