นางจิ้งจอกยุค 70

ใครๆ ก็บอกว่าฉันชื่อ ‘เซี่ยขู่เอ๋อร์’ เพราะชีวิตเกิดมาแสนอาภัพ พ่อตายตั้งแต่แบเบาะ แม่หอบเงินหนีตามชายอื่น ทิ้งให้ฉันเป็นเด็กก้นครัวในบ้านลุงใหญ่ ทำงานงกๆ แลกแต้มคะแนนกงเฟินตั้งแต่อายุแปดขวบ แต่ได้กินแค่น้ำต้มมันเทศใสแจ๋วแทบส่องกระจกได้ ย่าใจร้าย ป้าสะใภ้หน้าเนื้อใจเสือ ใครๆ ในหมู่บ้านก็คิดว่าฉันเป็นใบ้และโง่เง่าจนถูกข่มเหงได้ตามใจชอบ

โถ… พวกเขาคงลืมไปแล้วกระมังว่าวิญญาณข้างในนี้คือนางจิ้งจอกร้อยเล่ห์! ที่ผ่านมาแค่เก็บงำประกาย รอเวลาเอาคืนหรอกย่ะ ทันทีที่ ‘ตาสว่าง’ หายโง่ ป้าสะใภ้เงื้อมือจะตีเหรอ? ฝันไปเถอะ! ฉันแกล้งล้มกลิ้งร้องโหยหวนลั่นซอยว่าโดนทารุณกรรม จนชาวบ้านแห่มามุงด่าแม่ผัวลูกสะใภ้คู่นี้จนหน้าชาไปทั้งบาง

อยากให้อดข้าวดีนักใช่ไหม? แม่ไก่อ้วนพีสองตัวที่เป็นแก้วตาดวงใจของบ้านหลังนี้ ฉันก็แอบอุ้มหนีเข้าป่า เชือดคอควักไส้ทำไก่อบโคลนกินคนเดียวเนื้อเนียนนุ่มจนพุงกาง สมน้ำหน้า… อยากแกล้งฉันดีนัก ก็ร้องไห้ตามหาไก่ต่อไปเถอะ!

แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า กลิ่นไก่ย่างหอมฉุยจะล่อ ‘หานเฉาหยาง’ หนุ่มปัญญาชนรูปหล่อที่ถูกขับไล่ไปอยู่คอกวัวให้โผล่มาเห็นคาตา! ในมือฉันยังถือมีดเปื้อนเลือด ปากยังเลอะคราบมัน… เอาล่ะสิ งานนี้ไม่ฉันก็เขาต้องโดนลากไปลงโทษ

คิดจะแบล็กเมลนางจิ้งจอกอย่างฉันงั้นเหรอ? บอกไว้ก่อนเลยนะ ใครกล้าขวางทางรวยและทางอิ่มท้องของฉัน ระวังจะโดนเล่ห์จิ้งจอกเล่นงานจนหัวหมุนไม่รู้ตัว!