กำลังเปิดหนังสือ
ตกคุกมืดตัวคนเดียวสามปี กินสัตว์ประหลาดประทังชีวิต พอเจอมนุษย์ครั้งแรกกลับโดนรุมยิงจนเลือดพุ่ง ถูกหิ้วกลับฐานเป็นสิ่งกักกันระดับ S แต่ใครจะคุมใครกันแน่ ในเมื่อปีศาจเลื่อยไฟฟ้ายังต้องถอยให้เขา
โลกนี้มี "ประตู" เชื่อมไปยังคุกมืด ดินแดนที่สิ่งลี้ลับคืบคลานอยู่ในเงามืด และคอยเล็ดลอดออกมาก่อกวนโลกจริง องค์กรลับที่เรียกตัวเองว่า "ผู้คุมคุก" จึงถือกำเนิดขึ้น หน้าที่ของพวกเขาคือกันสิ่งลี้ลับไว้หลังประตู และจับตัวที่หลุดออกมาไปกักขัง
ส่วนผม ลู่เซี่ยว พลัดตกลงไปในคุกมืดเมื่อสามปีก่อน ไม่มีเพื่อน ไม่มีแสงสว่าง มีแค่มีดหนึ่งเล่มกับสัตว์ประหลาดที่วิ่งเข้ามาให้กิน มนุษย์กิ้งก่าน่ะเหรอ? ฆ่ามานับไม่ถ้วน รสชาติแย่มาก
แล้ววันหนึ่งผมก็เจอมนุษย์! ทหารเจ็ดคนพร้อมปืนครบมือ ผมยิ้มหล่อที่สุดในชีวิต ยื่นคำทักทายไปว่า "สวัสดี ผมชื่อ..."
ปัง! ปัง! ปัง!
คำตอบที่ได้คือรูกระสุนเต็มตัว
หน่วยพวกนั้นคิดว่าผมตายไปแล้ว จนวิทยุตะคอกกลับมาว่า ถ้าเป็นมนุษย์จริง ทั้งหน่วยยังมีค่าไม่เท่านิ้วเดียวของผม ทีนี้ทุกคนก็แย่งกันอุ้มผมกลับฐานอย่างทะนุถนอม ระหว่างทางยังมีปีศาจเลื่อยไฟฟ้าที่กระสุนทำอะไรไม่ได้โผล่มาขวาง แต่ผมแค่ทักว่า "ลุงเลื่อยไฟฟ้า" มันก็ยอมถอยกลับไปในความมืดเฉยเลย
ผ่านประตูมาถึงฐาน ผมได้ตำแหน่งใหม่ทันที สิ่งกักกันระดับ S
เดี๋ยวนะ ผมเป็นมนุษย์นะครับ แล้วทำไมคุณหมอหน้ากากปากนกสูงสามเมตรคนนั้นถึงมองผมเหมือนเจอเพื่อนเก่าล่ะ?