ราชสำนักไร้เทียมทาน เปิดฉากสังหารผู้ข้ามมิติ

“พวกเราต่างก็เป็นเผ่าพันธุ์มนุษย์แท้ๆ เหตุใดพวกเจ้าถึงทำลายโลกของข้า ผลาญทำลายบ้านเกิดของข้า ต้าโจวของพวกเจ้ามิใช่ว่ายกย่องตนเองว่าเป็นฝ่ายคุณธรรมหดอกหรือ!”

บุตรแห่งโชคชะตาผู้หนึ่งจ้องมองทวีปที่แตกออกเป็นเสี่ยงๆ พลางแผดเสียงคำรามก้องด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวและโกรธเกรี้ยวสุดขีด

“ข้าเป็นเพียงพลทหารชั้นผู้น้อยแห่งจักรวรรดิ ย่อมไม่อาจตอบคำถามของเจ้าได้ สิ่งที่ข้าล่วงรู้มีเพียง... ผู้ใดขัดขืนต้าโจว โลกใบนั้นจักต้องดับสูญ”

……

“ท่านพี่หมา(สุนัขอะ) ท่านดูทางโน้นสิพะย่ะค่ะ... อ๊ะ ไม่ใช่ หมาน้อย หมาท่านพี่ ท่านดูนั่นสิ หงส์เพลิงตัวนั้นงดงามยิ่งนัก หากซื้อกลับไปปรนนิบัติที่บ้าน มิใช่ว่ายอดเยี่ยมกระดึงไปเลยหรอกหรือ”

ริมถนน ทหารมังกรแท้ผู้หนึ่งกำลังพินพิศประจบประแจงสุนัขบ้านตัวหนึ่งที่กำลังยกขาขึ้นอย่างน่ารังเกียจ พลางหัวเราะอย่างลามกโดยไม่ใส่ใจสายตาอันพ่นไฟด้วยความโกรธเกรี้ยวของหงส์เพลิงห้าสีที่อยู่ในกรงขังฝั่งตรงข้ามเลยแม้แต่น้อย

“ไอ้มังกรน้อย เจ้าคิดว่าพวกเราคือผู้ใดกัน? พวกเราคือพลเมืองชั้นหนึ่งแห่งจักรวรรดิเชียวนะ! จะปล่อยให้พวกทาสชั้นต่ำเหล่านี้มาแปดเปื้อนสายเลือดอันสูงส่งของจักรวรรดิได้อย่างไรเล่า”