ขอร้องเถอะอย่ากินเลย ร้านผมมีแต่อาหารสำเร็จรูป

อวี๋จื้อเปิดร้านอาหารเดลิเวอรีเล็ก ๆ ที่กำลังจะเจ๊ง หลังครัวไม่มีพ่อครัว มีแต่ไมโครเวฟสิบเครื่องกับตู้เย็นอัดแน่นด้วยอาหารสำเร็จรูปแช่แข็ง ยอดขายดิ่งจากวันละพันออเดอร์เหลือไม่ถึงห้าสิบ เพราะกระแสแอนตี้อาหารสำเร็จรูปกำลังมาแรง

แล้ววันหนึ่งเขาเดินออกจากครัว กลับไปโผล่ในราชวงศ์ต้าเฉียน ยุคที่ทองแดงเป็นทองแดงจริง เงินตำลึงเป็นเงินจริง และคนยังไม่เคยเจอสิ่งที่เรียกว่าผงชูรส

ร้านของเขาจึงเปิดขึ้นบนรอยต่อของสองยุค ลูกค้าคนแรกด่าว่าอาหารไม่สะอาด คนต่อมากินแล้วสั่งเพิ่มอีกสิบจาน จากลูกค้าเดินดินกลายเป็นขุนนาง จากขุนนางกลายเป็นจอมยุทธ จากจอมยุทธกลายเป็นขันทีจากวัง โจรที่มาปล้นยังขอปล้นแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป นักบำเพ็ญที่อดข้าวอยู่ในถ้ำมาเจอขนมปังอัดพลังงานแล้วเชื่อว่าได้พบวิชาอดอาหารของเซียน

ที่น่ากลัวคืออาหารพวกนี้มัน "ได้ผล" จริง เต้าหู้ผสมสารฟอกขาวทำให้ผิวขาวขึ้น ไส้กรอกที่ใส่สารกันบูดเกินขนาดทำให้แก่ช้า ไส้กรอกแป้งผสมกระดูกบดทำให้กระดูกแข็งจนกลายเป็นของโปรดชาวยุทธ อวี๋จื้อได้แต่มองยอดขายพุ่งด้วยใจที่หวิว ๆ เพราะเขารู้ดีว่าในถุงพวกนั้นมีอะไร

ยิ่งขายยิ่งใหญ่ จากร้านข้างถนนกลายเป็นภัตตาคารที่มีคนต่อคิวข้ามเมือง จากของกินเล่นกลายเป็นยา จากยากลายเป็นเสบียงทัพ จากเสบียงทัพกลายเป็นเรื่องของราชสำนัก แล้ววันหนึ่งชะตาของราชวงศ์ทั้งราชวงศ์ก็ไปผูกกับร้านอาหารของคนที่ทำอาหารไม่เป็นเลยแม้แต่จานเดียว