กำลังเปิดหนังสือ
กำลังเปิดหนังสือ
เยี่ยจือชวนเดิมทีคิดว่าหลังจากมารับช่วงดูแลผืนป่าดึกดำบรรพ์ขนาดหลายสิบตารางกิโลเมตรแห่งนี้ เขาจะต้องใช้ชีวิตอันยาวนานและโดดเดี่ยวในฐานะเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่า
จนกระทั่งในวันที่หิมะตกหนักจนปิดกั้นเส้นทางบนภูเขา องค์หญิงแห่งราชวงศ์ถังผู้มีใบหน้างดงามราวสลักเสลาและเรียกตนเองว่าเสี่ยวซื่อจื่อ ก็พลันปรากฏตัวขึ้นบนเก้าอี้หวายในกระท่อมไม้ของเขา
ในเวลาเดียวกัน ม่านฟ้าก็ได้ปรากฏขึ้นเหนือท้องนภาของทุกราชวงศ์ในอดีต นับเป็นจุดเริ่มต้นของเหตุการณ์ถ่ายทอดสดข้ามสหัสวรรษที่ว่าด้วยเรื่องการเลี้ยงดูเด็ก
แรกเริ่มเดิมที ยามที่เห็นเยี่ยจือชวนเข้าใกล้บุตรสาวของพระองค์ ถังไท่จง หลี่ซื่อหมิน ชักกระบี่ออกมาแล้วคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว "ไอ้เด็กเหลือขอ เจ้ากล้าดีอย่างไร! วางซื่อจื่อของเจิ้นลงเดี๋ยวนี้!"
แต่เมื่อเยี่ยจือชวนพาเสี่ยวซื่อจื่อไปตรวจดูอุปกรณ์วัดสภาพอากาศและบันทึกอุณหภูมิภายนอกในทุกๆ เช้า... เมื่อเขาหมุนเปิดกระบอกน้ำสุญญากาศสเตนเลสแล้วรินน้ำอุ่นที่มีไอร้อนกรุ่นออกมา... เหล่าจักรพรรดิแห่งทุกราชวงศ์ต่างพากันสติแตก!
ดวงตาของฉินสื่อหวง อิ๋งเจิ้ง แดงก่ำ "กล่องสีดำนั่นสามารถส่งเสียงได้ไกลนับพันลี้เชียวหรือ? ของวิเศษแห่งความเป็นอมตะ ข้าต้องการทั้งหมด!"
จางซุนฮองเฮาทอดพระเนตรมองดูเยี่ยจือชวนสวมถุงเท้าที่แห้งและอบอุ่นให้กับเท้าเล็กๆ ของซื่อจื่อที่เปียกชื้นจากการเล่นน้ำ พระนางก็หลั่งน้ำตาด้วยความปิติ "ชายหนุ่มผู้นี้ละเอียดรอบคอบยิ่งนัก ข้าวางใจแล้วที่มอบซื่อจื่อไว้ในความดูแลของเขา"
โดยไม่รับรู้ถึงความโกลาหลที่เกิดขึ้นนอกม่านฟ้า เยี่ยจือชวนยังคงจดจ่ออยู่กับการพูดคุยกับเสี่ยวซื่อจื่อ ท่ามกลางมื้ออาหารประจำวันและการเปลี่ยนผ่านของฤดูกาล
ในฤดูใบไม้ผลิ ทั้งสองคน หนึ่งคนโต หนึ่งคนเล็ก นั่งอยู่บนโขดหินริมลำธาร รอคอยการกลับมาของนกอพยพอย่างเงียบสงบ เสี่ยวซื่อจื่อใช้พู่กันที่ทำขึ้นเองบันทึกช่วงเวลาที่ดอกไวโอเล็ตป่าดอกแรกบานลงในสมุดบันทึกของเธออย่างตั้งใจ
ในฤดูร้อน พวกเขาจะปีนขึ้นหอสังเกตการณ์เพื่อรับลมเย็นและออกลาดตระเวน และยามพลบค่ำในป่า ทั้งคู่ก็ค้อมคำนับเบาๆ ให้กับเหล่าหิ่งห้อยที่ร่ายรำอยู่บนท้องฟ้า
ในฤดูใบไม้ร่วง ทั้งสองคนถือตลับเมตรวัดเส้นรอบวงของต้นไม้โบราณ และนำสมุนไพรกับผลโรสฮิปที่คัดแยกแล้วมาแผ่ตากไว้บนขั้นบันได
ในฤดูหนาว เขาจะแขวนกระบอกน้ำใบเล็กไว้กับตัวของเสี่ยวซื่อจื่อ แล้วสอนเธอจำแนกรอยเท้าของกระต่ายและกระรอกอย่างสบายอารมณ์