คุณหนูตัวปลอมยังเล่นละครอยู่หรือ? ส่วนฉันขออุทิศตนเพื่อชาติ!

เมื่อได้ย้อนเวลากลับมาในยุค 80 หลินจือเหยา ส่องกระจกมองดวงหน้าที่ถอดแบบมาจากภริยาผู้บัญชาการเขตทหารแทบไม่ผิดเพี้ยน พลางผุดรอยยิ้มเย็น

ชาติก่อน เธอหลงเชื่อคำว่า "สายเลือดผูกพัน" ทว่าหลังหวนคืนสู่วงศ์ตระกูล กลับต้องตกเป็นบันไดให้คุณหนูตัวปลอมอย่าง หลินเวยเวย เหยียบย่ำ ถูกสูบกลืนผลประโยชน์จนหมดสิ้นกระทั่งต้องจบชีวิตลงอย่างอนาถ

ชาตินี้ เมื่อเห็นครอบครัวนั้นอาลัยอาวรณ์บุตรสาวบุญธรรมจนออกนอกหน้า เธอจึงเอ่ยปากด้วยท่าทีสงบนิ่ง "เวยเวย เธออยู่ที่นี่ต่อไปเถอะนะ ฉันไม่ถือสาจริงๆ"

— แน่นอนว่าเธอไม่ถือสา แก่งแย่งความรักหรือ? ต่ำชั้นเกินไป สมองของเธอบรรจุผังเทคโนโลยีล้ำหน้าล่วงหน้าไปหลายทศวรรษ! แย่งคู่หมั้นหรือ? ไม่น่าสนใจสักนิด รุ่นพี่ในห้องวิจัยคนไหนบ้างที่ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าในอนาคต?

ขณะที่คุณหนูตัวปลอมยังมัวเล่นลูกไม้เพื่อชุดกระโปรงตัวใหม่ เธอใช้แนวคิดอัลกอริทึมล้ำยุคจนกลายเป็น "ท่านอาจารย์น้อย" แขกคนสำคัญของบิดา ขณะที่คุณหนูตัวปลอมคอยปล่อยข่าวลือว่าเธอเป็น "ยัยบ้านนอก" เธอตอกย้ำด้วยผลการเรียนอันดับหนึ่งของเมือง พร้อมวางใบประกาศเกียรติคุณจากการแข่งขันวิชาการลงบนโต๊ะอาหารอย่างแผ่วเบา

กระทั่งคุณหนูตัวปลอมเริ่มตื่นตระหนกจนคิดทำลายเกียรติยศชื่อเสียงของเธอ กลับพบว่าแม้แต่เงาของเธอก็ยังควานหาไม่เจอ— ขออภัยด้วย โครงการสำคัญระดับชาติกำลังเร่งเดินหน้าจัดตั้ง เป็นความลับขั้นสุดยอด คนนอกห้ามรบกวน!

ในที่สุด หลินเวยเวยก็ร่ำไห้อย่างหมดรูป "ฉันคืนทุกสิ่งให้เธอทั้งหมดแล้ว ขอร้องล่ะ อย่าทำลายฉันเลย!" หลินจือเหยาถอดแว่นตาออก สายตาราบเรียบไร้ระลอกคลื่น "เธอเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่เคยคิดพุ่งเป้าไปที่เธอ" "ฉันเพียงแค่ กำลังเดินบนเส้นทางที่เป็นของฉันเท่านั้น"

และเส้นทางสายนี้ ถูกลิขิตให้ทอประกายเจิดจ้าดั่งดวงดารานับหมื่น สว่างพอที่จะขับไล่ภูตผีปีศาจทั้งมวลให้ไร้ที่หลบซ่อน!