ท่านอาจารย์บรรลุเป็นเซียนอีกแล้ว

ท่านอาจารย์บรรลุเป็นเซียนอีกแล้ววววว ทะลุมิติมาปุ๊บ ลั่วเฉินก็สร้างความบาดหมางกับซานจวินเข้าเสียแล้ว เพียงเพราะความหิวโหยจนกลืนข้าวฟ่างสีทองลงไปต้นหนึ่ง! ซานจวินเบิกตากว้างจ้องมองด้วยความโกรธเกรี้ยว: “ห้าสิบปี! อีกห้าสิบปีข้างหน้าเจ้ากับข้ามาสู้กันศึกหนึ่ง ผู้ชนะอยู่ ผู้แพ้ตาย!” เพื่อรักษาชีวิต ลั่วเฉินจึงตอบรับคำท้าพนัน จากนั้นก็อาศัยคัมภีร์ในอารามเต๋ารกร้างบำเพ็ญเพียรด้วยตนเอง! ห้าสิบปีต่อมา! ซานจวินหมอบคลานลงกับพื้น แววตาเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม: “ขอท่านโปรดประทานความตายที่เด็ดขาดให้ข้าที อย่าได้เหยียดหยามข้าเลย!” ลั่วเฉินไม่เอ่ยคำใด ทำเพียงทิ้งข้าวฟ่างไว้ต้นหนึ่ง แล้วหมุนตัวเดินลงจากเขาไป... นับแต่ลงจากเขา ลั่วเฉินก็เสาะหามรรคาในโลกหล้า ท่องไปตามขุนเขาและแม่น้ำอันเลื่องชื่อ เดินผ่านตรอกซอกซอยอันเปี่ยมด้วยกลิ่นอายควันไฟแห่งโลกีย์ พบพานทั้งผู้คน เซียน เทพ และปีศาจ ตลอดเส้นทาง เขาบรรลุเป็นเซียนด้วยสรรพมรรคาแห่งโลกหล้า ทว่ากลับรู้สึกอยู่เสมอว่านั่นไม่ใช่บรรลุมรรคาที่ตนเฝ้าตามหา จึงสลายพลังกลับคืนสู่แดนปุถุชน จนกระทั่งสหายเก่าล่วงลับ เซียนสิ้นอายุขัย รูปเคารพเทพเจ้าถูกฝุ่นเกาะกุม สรรพสิ่งเวียนว่ายตายเกิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่รู้กี่ครา เมื่อล