กำลังเปิดหนังสือ
นางเอกสายสตรอง: จากพนักงานยุคใหม่กลายเป็น "ท่านย่า" ที่กุมชะตาคนทั้งบ้าน (หนีภัยแล้ง + ไม่มีพระเอก + ระบบห้างสรรพสินค้ามิติ + เด็กน้อยผู้น่ารัก) ไม่มีพระเอก เน้นเอาตัวรอด พารวย และเลี้ยงหลาน (มูฟออนจา
คนอื่นทะลุมิติไปยังยุคโบราณ ต่อให้ไม่ได้เป็นฮองเฮาหรือองค์หญิง อย่างน้อยที่สุดก็น่าจะได้เป็นสาวใช้หน้าตาสะสวยสักคน
แต่ เคอมู่ชิง กลับแตกต่างออกไป!
นางทะลุมิติทั้งที กลับข้ามขั้นตอนชีวิตไปหลายสิบปีในคราวเดียว!
แค่ลืมตาตื่นขึ้นมาก็ได้เป็นแม่คนอย่างไม่ทันตั้งตัวก็ว่าแย่แล้ว แต่นี่กลับได้เลื่อนขั้นเป็น ท่านย่า ทันทีเสียอีก!
มิหนำซ้ำ ยังเป็นแม่เฒ่านิสัยร้ายกาจที่มีความคิดหมกมุ่นเรื่องความรักอยู่ไม่น้อยอีกด้วย!
เพิ่งทะลุมิติมาถึงก็ได้ยินบรรดาลูกเลี้ยงกำลังปรึกษากันว่า เพียงเอาเสื่อฟางมาห่อร่างนางแล้วนำไปฝังก็พอแล้ว!
ลูกเลี้ยงก็จิตใจโหดเหี้ยม ส่วนลูกแท้ ๆ ก็หวังพึ่งพาอะไรไม่ได้
ครอบครัวเดิมรังเกียจ ญาติพี่น้องรังเกียจ แม้แต่ลูกหลานก็ยังรังเกียจ!
เรียกได้ว่าเป็น แม่เฒ่าที่ใคร ๆ ต่างก็เกลียดชัง อย่างแท้จริง!
เท่านั้นยังไม่พอ นางยังต้องเผชิญกับภัยทุพภิกขภัยและสงครามที่กำลังจะปะทุขึ้นอีกด้วย!
สถานการณ์เช่นนี้ จะใช้เพียงคำว่า 'ยากลำบาก' มาอธิบายได้อย่างไรกัน?!
โชคยังดีที่...
นางมีมิติวิเศษอยู่ในมือ!
เมื่อมีมิติวิเศษที่ช่วยหาเงินและกักตุนเสบียงได้ นางก็ไม่จำเป็นต้องหวาดหวั่นอีกต่อไป!
ภัยแล้งหรือ? ไม่ต้องกลัว! นางมีน้ำสะอาดให้ใช้ไม่มีวันหมด!
โรคระบาดหรือ? ไม่ต้องหวั่น! นางมีเวชภัณฑ์และทรัพยากรทางการแพทย์ครบครัน!
อากาศหนาวเหน็บหรือ? ไม่ต้องกังวล! สิ่งของสำหรับกันหนาว นางอยากได้มากเท่าไรก็มีให้มากเท่านั้น!
หา?!
น้องชายสามีที่หายตัวไปนานหลายปีกำลังคิดจะก่อกบฏอย่างนั้นหรือ?!
อะไรนะ?!
น้องชายสามีขาดแคลนทั้งเสบียงอาหารและอาวุธยุทโธปกรณ์?!
นางมีให้ทั้งหมด!
ในขณะที่ผู้คนอื่น ๆ ต้องอพยพหนีภัยทุพภิกขภัยด้วยสภาพผอมแห้ง ใบหน้าเหลืองซีดเพราะความอดอยาก
ครอบครัวของแม่เฒ่าเคอกลับมีใบหน้าอิ่มเอิบ ผิวพรรณเปล่งปลั่ง ราวกับกำลังออกไปเที่ยวเล่นนอกเมืองเสียอย่างนั้น!
อาศัยร้านค้าในมิติวิเศษ นางหาเงินและสร้างฐานะไปเรื่อย ๆ จนเผลอกลายเป็น มหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง โดยไม่ทันรู้ตัว!
ชีวิตเช่นนี้ช่างสะใจเสียจริง!
ทะลุมิติครั้งนี้ คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม!