เกิดใหม่ครานี้ ข้าคือแสงจันทร์ในใจขุนนางมืดมน

เมิ่งเชียนเชียน ในวัยปักปิ่น (อายุ 15 ปี) ต้องแต่งเข้าสู่ตระกูลลู่ เพื่อ 'แก้เคล็ด' ให้กับท่านย่าเฒ่า

ทว่าในคืนวันวิวาห์ กลับมีข่าวกรองด่วนจากชายแดน สามีของนางต้องรับราชโองการออกทัพทันที... ครึ่งปีให้หลัง เขาโชคร้ายสิ้นชีพลงใต้คมดาบของกองทัพเป่ยเหลียง

เมิ่งเชียนเชียนจึงกลายเป็น "แม่ม่าย" ทั้งที่ยังไม่ได้เข้าห้องหอ

ห้าปีต่อมา สามีที่ควรจะตายในสนามรบกลับมาแล้ว

ทว่าข้างกายเขากลับมีสตรีใบ้ผู้ดูบริสุทธิ์ผุดผ่องนางหนึ่ง

ลู่หลิงเซียว กล่าวว่า "หว่านเอ๋อร์" เป็นทายาทของขุนนางผู้ภักดี ไม่เหมือนกับสตรีตระกูลพ่อค้าที่มัวเมาในกลิ่นเงินเช่นนาง หว่านเอ๋อร์คือสตรีผู้สูงส่งและมีคุณธรรมอย่างแท้จริง

เขายังบอกอีกว่า หว่านเอ๋อร์คือพญาอินทรีบนฟากฟ้า ส่วนนางเป็นเพียงบุปผาอันบอบบางในห้องหอ เทียบกับหว่านเอ๋อร์ไม่ได้แม้เพียงหนึ่งในหมื่นส่วน

...จวบจนกระทั่งแผ่นดินแตกสลาย ป้อมปราการพังทลาย

นางกลับถือทวนพู่แดงเพียงด้ามเดียว สังหารทะลวงฝ่ากองทัพนับหมื่น!

ลู่หลิงเซียวจึงเพิ่งตระหนักว่า... ตนเองมองคนผิดไป

นางมิใช่บุปผาบอบบางที่ถูกกักขังในเรือนลึกทว่านางคือ "วายุตะวันตก" อันเกรี้ยวกราดที่สุดแห่งด่านอวี้เหมิน