กำลังเปิดหนังสือ
ตื่นมาในร่างย่าวัย 58 ที่เพิ่งกระอักเลือดตาย เพราะขันทีสั่งซ้อมลูกชาย ฉีกเสื้อสะใภ้กลางจวน คราวนี้ย่าชูป้าย "ดุจเราเสด็จมาเอง" ไล่ขันที แล้วนั่งรถเข็นไปทวงหนี้ 3,000 ตำลึงเอง!
ทะลุมิติมาแล้วสี่โลก ช่วยตัวร้ายมาแล้วสี่คน ฉินอวิ้นคิดว่าตัวเองเจอมาหมดแล้ว... จนกระทั่งลืมตาขึ้นมาในร่างฮูหยินชราวัย 58 ที่เพิ่งกระอักเลือดตายคาลานจวนติ้งกั๋วกง
ราชโองการเพิ่งอ่านจบหมาด ๆ ยึดบรรดาศักดิ์ ริบทรัพย์ เนรเทศทั้งตระกูลไปอันโจวแดนเฉียน ส่วนขันทีเจี่ยก็กำลังสั่งคนซ้อมลูกชาย ฉีกเสื้อผ้าสะใภ้ แถมยังจะล้วงหาของในอกศพย่าอีกต่างหาก ย่าทำยังไงน่ะเหรอ? ลุกขึ้นมาตบหน้ามันฉาดใหญ่ แล้วชูป้ายอาญาสิทธิ์ที่สลักว่า "ดุจเราเสด็จมาเอง" ให้คุกเข่ากันทั้งลาน
แต่พอหันกลับมามองลูกหลานตัวเอง ย่าก็รู้เลยว่าฮ่องเต้ไม่ได้ใส่ร้ายใคร ลูกคนโตรับสินบนขายตำแหน่ง ลูกคนรองหนอนหนังสือปากพล่อยวิจารณ์รัชทายาท ลูกคนที่สามคลั่งเมียจนผลาญเงินหมดเรือน เงินติดตัวสักตำลึง? ไม่มีสักคน
ระบบแจ้งว่านี่คือภารกิจสุดท้าย เป้าหมายคือหวังจี้ หลานชายวัยสิบสองหน้าสวยราวหยก ที่ในนิยายจะโตไปเป็น "ยมราชมีชีวิต" ผู้หั่นเนื้อสด ๆ ต่อหน้านักโทษมาลวกกิน ภารกิจคือเปลี่ยนชีวิตเขาให้ได้นอนชนะ แลกกับแต้มสุดท้าย 200 แต้มเพื่อกลับบ้านพร้อมสมบัติทั้งหมด
แผนแรกของย่าจึงเริ่มง่าย ๆ แอบโกยคลังส่วนตัวเข้ามิติให้ลูกหลานคิดว่าโดนขโมยเกลี้ยง ส่งลูกชายไปขอยืมเสื้อผ้าเก่าเพื่อนบ้าน เรียกค่าไถ่ตัวอนุคนละห้าสิบตำลึง แล้วนั่งรถเข็นไปทวงหนี้ด้วยตัวเอง ส่วนเป้าหมายจริงของย่าน่ะเหรอ... ขอแค่ได้อยู่จนสิ้นอายุขัยอย่างสงบเท่านั้นเอง แต่กับครอบครัวแบบนี้ จะสงบได้จริงหรือ?