เกิดใหม่ยุค 80 ภรรยาบ้านนอกของศาสตราจารย์ลู่เปลี่ยนไปแล้ว

ชาติก่อนฉันทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อตระกูลลู่ เป็นสะใภ้บ้านนอกที่เจียมเนื้อเจียมตัว ก้มหน้าทำงานบ้านงก ๆ ปรนนิบัติสามี รับใช้พ่อแม่สามีจนแก่เฒ่า และส่งเสียลูก ๆ จนเติบใหญ่มีหน้ามีตา นึกว่าจะได้พักผ่อนท่องเที่ยวอย่างสบายใจเสียที ลืมตาขึ้นมาอีกที... อ้าว นี่ฉันย้อนเวลากลับมาปี 1981 ในร่างตัวเองวัยยี่สิบกว่าที่เพิ่งย้ายเข้าเมืองมาได้ไม่กี่เดือนเนี่ยนะ?!

ตอนนั้นฉันยังเด็ก ไร้เดียงสา และมีปมด้อย คิดว่าตัวเองเป็นแค่สาวบ้านนอก ส่วนครอบครัวสามีเป็นผู้ดีมีหน้ามีตา สามีก็เป็นถึงนักวิจัยอนาคตไกล ยิ่งเขารูปหล่อและเก่งกาจ ฉันก็ยิ่งรัก ยิ่งกลัวเขาจะอายใคร ยอมตื่นแต่เช้ามาต้มน้ำ ทำกับข้าว ซักผ้าให้คนทั้งบ้านกว่าสิบชีวิตฟรี ๆ แถมยังโดนบรรดาพี่สะใภ้น้องสะใภ้เหน็บแนมกดขี่สารพัด บอกตรง ๆ... เป็นนางเอกผู้น่าสงสารที่แสนโง่เขลาจริง ๆ!

แต่ขอโทษนะ ชาตินี้ข้างในฉันคือหญิงชราวัยหกสิบกว่าที่ผ่านโลกมาจนตกผลึกแล้ว ความรักน่ะเหรอ? ไม่จำเป็นต้องกินแทนข้าวหรอก! ลู่จิ่นไถ สามีบ้างานผู้เงียบขรึมคนนั้นจะคิดอย่างไรฉันไม่สนอีกต่อไป เช้าวันนี้สะใภ้คนอื่นตื่นมาโวยวายว่าไม่มีน้ำร้อน ไม่มีข้าวเช้ากิน... ถามว่าฉันจะลุกไปทำให้ไหม? ฝันไปเถอะ! มือเท้ามีเหมือนกัน ถ้าหิวก็ทำเองสิยะ!

อยากให้ฉันเป็นคนรับใช้ฟรี? ได้ งั้นเอาเงินเดือนของพวกพี่สะใภ้มาแบ่งฉันครึ่งหนึ่งสิ! พอเห็นฉันตอกกลับจนหน้าหงาย แต่ละคนก็มองฉันเหมือนเห็นผี... ก็นี่แหละ ในเมื่อสามีหาเงินได้ไม่ขาดมือ และบ้านนี้ก็เป็นบ้านของลูกฉัน ใครหน้าไหนจะมาเอาเปรียบลูกฉันหรือฉันอีก อย่าหวัง!

บทเรียนราคาแพงจากชาติก่อนสอนให้รู้ว่า เอาเวลาไปปรนนิบัติคนไม่เห็นค่า สู้เอามาดูแลตัวเองกับเลี้ยงลูกตัวน้อยสองคนให้เติบโตอย่างมั่นใจดีกว่า ส่วนศาสตราจารย์ลู่ผู้เย็นชาที่วัน ๆ ขลุกอยู่แต่ในห้องแล็บ... ถ้ากลับบ้านมาแล้วเห็นเมียบ้านนอกที่เคยหงอเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนี้ เขาจะว่ายังไงล่ะเนี่ย?