ทะลุนิยายยุค 70: ลุงป้ายึดบ้านจะส่งฉันไปชนบทแทนลูก ขอไปหาคู่หมั้นแทน!

เว่ยซือหยุนรอดจากโลกวินาศมาได้หลายปีด้วยมิติลับที่อัดเสบียงไว้เต็ม สุดท้ายกลับหลับไปในคืนหนาวจัดแล้วไม่ได้ตื่นอีกเลย... ลืมตาอีกที เธอกลายเป็นตัวประกอบในนิยายยุค 70 ที่ตายตั้งแต่บทแรก ปี 1973 อายุสิบเจ็ด ผอมแห้งเหมือนไม้เสียบผี

เจ้าของร่างเดิมเป็นเด็กกำพร้า ครอบครัวลุงย้ายเข้ามาอยู่บ้านพ่อแม่เธอตั้งแต่ห้าขวบ ยึดห้อง ใช้งานเหมือนคนใช้ ตื่นตีห้าทำกับข้าวให้ทั้งบ้าน แต่ตัวเองได้แค่น้ำล้างชาม คืนนั้นเธอได้ยินลุงกับป้าวางแผนส่งเธอไปลงชนบทแทนลูกสาวคนโปรด แล้วก็ตรอมใจตายเงียบ ๆ อยู่ในห้อง

ร่างเดิมยอมทุกอย่าง แล้วคนใหม่ล่ะ? ไม่ยอมสักอย่าง

ลูกพี่ลูกน้องจะหยิกจะตบเหมือนเคย? เจอกระบองไฟฟ้าจากมิติไปหนึ่งที นอนชักอยู่กับพื้น ส่วนในมิติยังมีที่ดินดำหมื่นหมู่กับแม่น้ำอีกสาย จะให้อดอยากอีกก็ฝันไปเถอะ

แต่ในนิยายต้นฉบับ เธอยังมีคู่หมั้นอยู่คนหนึ่ง ลือกันว่าเป็นผู้บัญชาการแก่ พิการ หน้าเสีย แถมเตรียมรับลูกเพื่อนทหารที่เสียชีวิตมาเลี้ยงอีก... แล้วทำไมตัวจริงที่ยืนตรงหน้าถึงสูงร้อยแปดสิบ ขายาว กล้ามท้องแน่นขนาดนี้ล่ะ? "ของฉัน ของฉัน ของฉันหมด!"