ทะลุมิติยุค 70 กะจะนอนกินกับย่าไทเฮา คู่หมั้นทหารที่ย่าลืมดันมาขอพัก!

ชีวิตก่อนหน้านี้ของฉัน เสิ่นเนี่ยนอวี่ คือคุณหนูบ้านรวยที่ถูกเลี้ยงมาแบบลูกเศรษฐีเต็มขั้น จนกระทั่งเฮลิคอปเตอร์ที่ฉันขับอยู่ดี ๆ ก็ขัดข้องแล้วดิ่งลงทะเล

ลืมตาอีกที ห้องปิดทึบทั้งห้องคลุ้งไปด้วยกลิ่นแก๊สถ่านหิน ฉันกลายเป็นเด็กกำพร้าอายุสิบเจ็ดในเมืองเล็ก ๆ ยุคเจ็ดศูนย์ อยู่กันสองคนกับย่าเสิ่นเฟิ่งเหลียน ข่าวดีคือวิลล่าสามชั้นของฉันกับห้องเก็บอาหารที่ตุนไว้จัดปาร์ตี้ตามมาด้วยทั้งหลัง ข่าวร้ายล่ะ? ย่าที่ฟื้นขึ้นมาพร้อมกันดูยังไงก็ไม่ใช่ตัวจริง

เราสองคนแกล้งทำเป็นไม่มีอะไร ต่างคนต่างปิดบัง แต่ทะลุมาเหมือนกันทั้งคู่ ใครจะไม่รู้ทันใคร งั้นก็มาดูกันว่าใครจะทนไม่ไหวก่อน… คำตอบคือย่า เพราะในมิติของท่านไม่มีของกินสักคำ หิวจนหน้าซีดก็เลยยื่นปิ่นทองอร่ามใส่มือฉัน "แลกของอร่อยให้หน่อย" แล้วความลับก็แตกทั้งสองฝ่าย ย่าฉันคืออดีตไทเฮาผู้แสนซวย เลี้ยงองค์ชายมาจนได้ครองบัลลังก์ แต่พอศัตรูบุกเมือง ฮ่องเต้ไร้น้ำยากลับทิ้งท่านหนีไปพร้อมเงินทั้งท้องพระคลัง

ตอนนี้คนหนึ่งมีวังทั้งวังกับของล้ำค่าเต็มไปหมด อีกคนมีเสบียงกินได้ไม่รู้จบ เราตกลงกันว่าจะนอนกินอยู่ในลานบ้านเล็ก ๆ แบบไม่ยุ่งกับใคร ส่วนฉันก็แค่แต่งตัวเชย ๆ ใส่แว่นกรอบหนาปิดหน้าไว้ ใครถามก็ตอบว่าเรียนวรยุทธ์มาตั้งแต่เด็ก

ชีวิตกำลังลงตัวเลยทีเดียว จนวันหนึ่งนายทหารหนุ่มหน้าตาดีมาเคาะประตูบ้าน ย่าไทเฮาตบหน้าผากฉาด "แย่แล้ว หลายปีก่อนย่าเคยจับเจ้าหมั้นไว้ตั้งแต่เด็ก" เขาบอกว่ากำลังลาพัก และคุณปู่สั่งให้มาพักด้วยสักสองสามวันเพื่อ "ทำความรู้จักกัน" ย่ามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วพยักหน้าพอใจ "หนุ่มคนนี้ใช้ได้ หน้าตาดี ร่างกายก็แข็งแรง"

ฉัน: "……"