เกิดเป็นตัวแม่สายมูทั้งที ดันโดนท่านประธานอ่านใจได้ซะงั้น!

"เซี่ยหว่านเกอ" ผู้สืบทอดสำนักศาสตร์เร้นลับที่เพิ่งจบการศึกษาจากคณะนิติศาสตร์ ได้เห็นเก้าอี้รถเข็นที่มีออร่าปราณสีม่วงเปล่งประกายในจุดเกิดเหตุอุบัติเหตุทางรถยนต์ ตัวเธอซึ่งเกิดมาไม่สามารถรวบรวมปราณได้จึงจับเก้าอี้รถเข็นตัวนั้นไว้แน่นจนถอนตัวไม่ขึ้น

【แบกรถเข็นคันนี้กลับไป แล้วยืมปราณสีม่วงบนนี้มาเขียนยันต์ ฉันก็เป็นเทพเจ้าตลอดกาลของวงการแล้ว!】

"ลู่ชิว" ประธานบริษัทที่ยังคงติดอยู่ในหลุมอุบัติเหตุ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงในใจของเธอโดยไม่ทราบสาเหตุ เขาจึงรีบคว้าจับเก้าอี้รถเข็นของตัวเองไว้แน่น

ดวงตาของเซี่ยหว่านเกอสว่างวาบยิ่งกว่าเดิม

【โอ้โห โชคชะตารุ่งโรจน์ระดับดวงจักรพรรดิ หากเกิดในยุคโบราณคงเป็นมหาราชครองแผ่นดิน น่าเสียดายที่เกิดในยุคปัจจุบันเลยทำลายรากฐานตัวเอง แต่ฉันมีวิธีรักษา!】

เมื่อมองดูหญิงสาวที่มองเก้าอี้รถเข็นของเขาด้วยความอยากได้ ลู่ชิวไม่เชื่อเธอเลยสักนิด เขาปีนขึ้นเก้าอี้รถเข็นแล้วไถหนีไปอย่างรวดเร็ว

ต่อมาเธอถือใบปริญญาจากคณะนิติศาสตร์มาสมัครงานที่บริษัทของเขา เขาจึงจำใจต้องร่วมมือกับเธอ

ชีวิตของลู่ชิวเปลี่ยนไปนับแต่นั้น

เขาผู้เป็นถึงประธานบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ เคยต้องนั่งรถสามล้อเครื่องของเธอ เคยพายเรือโกโรโกโสของเธอ คอยอยู่เป็นเพื่อนเธอตอนงัดแงะประตู ขุดดิน และขนย้ายศพ

*ณ บ้านรกร้างแห่งหนึ่ง เซี่ยหว่านเกอเพ่งมองสิ่งของที่อยู่ไกลออกไป

【รอให้ฝ่ายนั้นพุ่งเข้ามาจู่โจมระยะกระชั้นชิดเมื่อไร ฉันจะดึงลู่ชิวมาบังข้างหน้า เขาใช้ดีกว่าแผ่นยันต์เสียอีก】

นับถอยหลังในใจสามวินาที เซี่ยหว่านเกอถึงกับตกตะลึง ยื่นมือกลับไปคว้าข้างหลังกลับว่างเปล่า?!

ดังนั้น วิญญาณชุดแดงตนหนึ่งจึงได้เห็นภาพชายคนหนึ่งซิ่งเก้าอี้รถเข็นจนล้อหมุนติ้วปานบินได้ โดยมีหญิงสาวอีกคนวิ่งตามหลังมา

เซี่ยหว่านเกอตะโกนลั่น: "นายมองไม่เห็นซะหน่อย! จะวิ่งหนีทำไม!"

ลู่ชิวหมดคำจะพูด เธออย่ามาบรรยายภาพในใจสิเว้ย!

ความจริงพิสูจน์แล้วว่า อย่าสนิทกับเซี่ยหว่านเกอเกินไป เพราะถ้าสนิทเกินไป สิ่งที่รอเขาอยู่ก็คือกับดักหลุมซ้อนหลุมไม่จบไม่สิ้น

ในท้ายที่สุด ขาของเขาก็หายดี แต่ตัวเขากลับจมอยู่ก้นหลุมจนขึ้นไม่ได้อีกเลย