เริ่มจากซูเปอร์มาร์เก็ต ยิ่งอยากเจ๊งก็ยิ่งรวยเป็นเบอร์หนึ่ง

[แปลจบแล้วค่า]

เฉียนจื้อหย่งเพิ่งผ่านการสัมภาษณ์งานครั้งที่ห้าสิบสาม ด้วยคำถามเดิมที่ทำให้เขาตกทุกครั้ง — "มีค่าล่วงเวลาให้ไหมครับ" ในกระเป๋าเหลือเงินหนึ่งพันสองร้อยหยวน และไม่มีที่ไหนรับเขาเข้าทำงาน

แล้ววันนั้น ระบบขาดทุน ก็มาผูกมัดกับเขา กติกาเรียบง่ายจนน่าหัวเราะ ระบบจะโอนเงินทุนมาให้เป็นรอบ ๆ หน้าที่ของเขาคือทำให้เงินนั้นหมดไปโดยไม่เหลือ ภายในสามเดือน ขาดทุนได้มากเท่าไหร่ รอบหน้าจะได้ทุนก้อนใหญ่ขึ้น ห้ามข้อเดียวคือห้ามผิดกฎหมาย

ก้อนแรกคือห้าล้านหยวน เขาเดินตรงไปเซ้งซูเปอร์มาร์เก็ตที่เถ้าแก่กำลังจะปิดร้านหนีขาดทุน ตั้งชื่อใหม่ให้เป็นลางร้ายที่สุดเท่าที่คิดออก จัดโปรโมชันลดราคาแบบขาดทุนทุกชิ้น แจกของแถมเกินเหตุ จ่ายพนักงานแพงกว่าตลาดสามเท่า

ทุกอย่างควรจะพาเขาเจ๊ง — แต่คนทั้งเมืองดันต่อคิวเข้าร้าน

จากซูเปอร์มาร์เก็ตร้านเดียว เขาเปิดร้านชานมประกบคู่แข่งทุกสาขาเพื่อเผาเงินให้เร็วขึ้น เปิดบริษัทเกมเพื่อถมทุนลงหลุมดำ ลงทุนในตลาดหุ้นด้วยการเลือกตัวที่ดูสิ้นหวังที่สุด แล้วทุกครั้งที่เขาตั้งใจเจ๊ง ตัวเลขในบัญชีก็กลับวิ่งขึ้นเร็วกว่าเดิม จนกลายเป็นอาณาจักรธุรกิจที่เขาไม่เคยอยากได้ และตำแหน่งเศรษฐีอันดับหนึ่งที่เขาพยายามหนีมาตลอด

เรื่องราวของคนที่โลกตั้งใจให้ล้มเหลว แต่โชคชะตาไม่ยอมให้ล้ม สนุกแบบไม่ต้องเครียด ไม่มีรักวุ่นวาย ไม่มีศัตรูตามล้างแค้น มีแต่คำถามเดียวที่ค้างคาใจคนอ่านทุกตอน — ตกลงจะทำอย่างไรให้มันเจ๊งได้วะ