กำลังเปิดหนังสือ
ทะลุมิติมา 20 ปีไร้ระบบ อดมื้อกินมื้อ พ่อโดนโจรฆ่า สุดท้ายเป็นแค่นายทหารไร้ชื่อใต้ตั๋งโต๊ะ วันนี้พละกำลังเท่าช้างตื่นขึ้น ถอนเสาท้องพระโรงขู่ฮัวหยง แล้วคว้าทัพห้าหมื่นไปรับศึกสิบแปดหัวเมือง!
ข้าชื่อซูอวิ๋น ทะลุมิติมาสามก๊กได้ยี่สิบปีเต็ม คิดว่าอ่านสามก๊กมาจนขึ้นใจแล้วจะได้โบกพัดขนนกวางแผนพลิกแผ่นดิน ความจริงคือ…สามวันอดเก้ามื้อ พ่อก็โดนโจรภูเขาฟันตาย ไม่มีเส้นสาย ไม่มีใครฟัง ใครจะไปเชื่อลมปากไพร่ไร้หัวนอนปลายเท้าล่ะ?
เลยต้องเอาตัวรอดด้วยหลักสี่ประการ ทรยศ ตีสองหน้า ขายเพื่อน ป้ายสี จนไต่ขึ้นมาเป็นนายทหารเล็ก ๆ ใต้บังคับบัญชาของตั๋งโต๊ะ ยืนดูนางรำในงานเลี้ยงไปวัน ๆ มีเพื่อนซี้เป็นกาเซี่ยง เจ้าเล่ห์ไม่แพ้กัน แผนชีวิตเรียบง่าย กอบโกยให้พอแล้วเผ่นก่อนตั๋งโต๊ะล่ม
แล้วระบบที่รอมายี่สิบปีก็ดังขึ้นในหัว…ระบบสัตว์ป่า? มอบพลังหมื่นชั่งให้ แล้วก็หลับไปเฉย ๆ เอาเถอะ พลังเท่าช้างทั้งตัว เขกทีเดียววัวยังล้ม แบบนี้ใครจะยอมก้มหน้าอยู่ใต้คนอื่นไปตลอดชีวิต?
ศึกสิบแปดหัวเมืองกำลังมา ฮัวหยงจ้องจะชิงหน้าที่ปะทะทัพแรก ข้าจึงเดินไปกอดเสาท้องพระโรง ถอนรากขึ้นมาทั้งต้น แล้วหันปลายเสาไปทางเขา "เมื่อครู่ท่านว่าอะไรนะ ข้าฟังไม่ถนัด" ทั้งท้องพระโรงเงียบกริบ แม้แต่ลิโป้ยังหน้าซีด
ได้ทหารห้าหมื่น ได้ตำแหน่งขุนพล ได้กาเซี่ยงมาเป็นรองแม่ทัพ แถมพนันเอาชีวิตกับเจ้าจิ้งจอกเฒ่าไว้ว่าจะทายอนาคตให้แม่นทุกเม็ด ส่วนความฝันจริง ๆ น่ะหรือ? เป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น ยืนบนที่สูงทางศีลธรรมแล้วชี้นิ้วสั่งสอนพวกขุนพลบ้ากำลังพวกนั้น
ปัญหาคือ…หมัดหนักหมื่นชั่งแบบนี้ ใครจะยอมเรียกว่าขุนนางบุ๋นกันล่ะ?