กำลังเปิดหนังสือ
วิวาห์ไร้รักสองปีจบลงเมื่อเจอหลักฐานคามือว่าตัวเองเป็นแค่ ‘ส่วนเกิน’ พอหย่าปุ๊บ ก็มี ‘ตัวพ่อ’ ผู้ลึกลับจูงหมามารอรับหน้าเขต พร้อมทวงสัญญาที่แอบซ่อนไว้ตั้งแต่สมัยเรียน!
ถูกหมางเมินมาตลอดสองปีเต็ม จนกระทั่งวันหนึ่ง ‘เจียงไหล’ บังเอิญคลำเจอถุงยางอนามัยสตรีใต้เตียงในห้องนอนใหญ่ วินาทีนั้นเธอถึงได้ตาสว่าง... ที่แท้เธอไม่ใช่ภรรยาของ ‘เฮ่อจิ่นอวี่’ แต่เป็นแค่มือที่สามที่แทรกกลางระหว่างเขากับ ‘เสิ่นซีเยว่’ ต่างหาก
ตอนที่อาของเธอป่วยหนัก เธอเอ่ยปากขอร้องเขาเพียงแค่ยาเม็ดเดียว เขารับปากส่งๆ แล้วโยนเรื่องให้เลขาฯ จัดการ สุดท้ายเลขาฯ กลับส่งยาปลอมมาให้เธอ!
ในวินาทีความเป็นความตาย แขกไม่ได้รับเชิญคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นที่ห้องผู้ป่วย ชายหนุ่มรูปงามสง่า เปี่ยมไปด้วยรัศมีสูงส่ง เอ่ยอ้างว่าตนเป็นเพื่อนของพี่ชายเธอ ทว่าเพื่อนของพี่ชายทุกคนเธอล้วนรู้จัก... ยกเว้นเขา
เขายอมเดินเคียงข้างเพื่อช่วยเธอตามหายา ไม่ยอมให้เธอต้องก้มหัวอ้อนวอนใครอีก ในคืนพายุไต้ฝุ่นที่น้ำท่วมสูงไปทั้งตึก เขาเป็นคนอุ้มเธอฝ่ากระแสน้ำออกมา พร้อมเอ่ยประโยคแรกว่า "ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่ตรงนี้"
เขาเปลี่ยนทุกคำพูดที่เกี่ยวกับ ‘อนาคต’ ให้กลายเป็นคำว่า ‘เจียงไหล’
เธอไม่เข้าใจเลยสักนิดว่า คนที่สูงส่งราวกับเทพเจ้าบนฟากฟ้าอย่างเขา ทำไมถึงยอมคอยตามติดอยู่ข้างกายเธอราวกับเงาเช่นนี้ เจียงไหลจึงเอ่ยถาม ‘เซิ่งเหยียนโจว’ ไปตรงๆ ว่า "คุณต้องการอะไรกันแน่"
เซิ่งเหยียนโจวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนตอบกลับ "ฉันต้องการให้เธอมาเดินเล่นเป็นเพื่อนหมาของฉันทุกวัน ขาดไปวันเดียวก็ไม่ได้"
กระทั่งวันที่เธอเดินออกมาจากสำนักงานเขตพร้อมใบหย่า เขาก็จูงเจ้าตูบมายืนรอรับเธออยู่ตรงหน้าประตู และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ความทรงจำในอดีตก็ผุดขึ้นมา...
สมัยมัธยมปลาย ทุกครั้งที่เธอไปหาพี่ชาย ที่มุมไกลๆ ออกไปมักจะมีเด็กหนุ่มท่าทางเย็นชาสวมหน้ากากอนามัยยืนอยู่ตรงนั้นเสมอ เมื่อก่อนเธอหลงคิดว่าเขาเกลียดขี้หน้าเธอ มาวันนี้เธอถึงได้เพิ่งรู้ความจริง...
เขาไม่ได้เกลียด แต่เขา ‘ไม่กล้ามอง’ ต่างหาก เพราะกลัวว่าหากเผลอสบตาเพียงครั้งเดียว ความรู้สึกทั้งหมดที่เก็บซ่อนไว้จะปิดไม่อยู่อีกต่อไป