คุณครูครับ ได้โปรดสอนผม ให้รู้จักความรักหน่อย

หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัย สวี่เช่อ ก็เอาแต่นอนอุดอู้อยู่บ้านจนแผ่รังสีอมนุษย์ออกมาเข้มข้นจัด แม่ของเขาจึงทนไม่ไหว ต้องประเคนกำปั้นเหล็กดัดนิสัย บังคับให้เขาออกไปดูตัว!

สวี่เช่อขัดขืนสุดชีวิต แต่เพลิงกตัญญูก็พุ่งสูงขึ้นทันทีเมื่อเจอกำปั้นแม่ ทำได้เพียงยอมจำนนแต่โดยดี

"กูบอกมึงเลยนะ ถ้าตลาดนัดดูตัวสมัยนี้ยังมีสาวงามอยู่อีกละก็ กูยอมกินขี้เลยเอ้า!"

สวี่เช่อเพิ่งจะกดส่งข้อความนี้หาเพื่อนสนิทเสร็จ ไป๋ลู่โหยว คู่นัดดูตัวของเขาก็เดินทางมาถึงพอดี

พี่สาวคนสวยใบหน้ารูปไข่แสนเรียบร้อยคนนี้ เอ่ยถามสวี่เช่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล: "ไม่ทราบว่าคุณอยากทานอะไรไหมคะ? มื้อนี้ดิฉันเลี้ยงเองค่ะ"

สวี่เช่อเคยได้ยินมาว่า ตลาดดูตัวสมัยนี้ แม้แต่ผู้หญิงที่ยอมหารครึ่งก็ยังหาได้ยากยิ่ง แล้วแม่สาวที่เปิดปากขอเป็นฝ่ายเลี้ยงเองคนนี้... ไปสรรหามาจากไหนกันเนี่ย?!

…

หลายปีต่อมา สวี่เช่อยืนเคียงข้างไป๋ลู่โหยว เขามองใบหน้าด้านข้างอันงดงามเฉิดฉายของเธอแล้วเอ่ยขึ้น: "ระหว่างแสงจันทร์และหิมะขาว..."

"คุณคือความงดงามรูปแบบที่สามบนโลกใบนี้" ไป๋ลู่โหยวชิงตอบทันควัน ก่อนจะจ้องมองสวี่เช่อด้วยสายตาเป็นประกาย: "คุณสวี่ อย่าคิดว่าฉันเป็นครูสอนคณิตศาสตร์แล้วจะไม่เคยอ่านบทกวีสมัยใหม่นะ... ตาบื้อเอ๊ย"