หลังจากท่านอาจารย์นอนขี้เกียจ ทั้งสำนักก็ไร้เทียมทาน

มู่สือเยว่ขยันแข่งมาถึงสองชาติ สุดท้ายกลับถูกฟ้าผ่าตอนฝ่าทัณฑ์สายฟ้าเสียอย่างนั้น

เมื่อเกิดใหม่อีกครั้ง นางก็กลายเป็นท่านอาจารย์แห่งสำนักเล็กๆ นามว่าสำนักว่านเสวียน

แม้สำนักจะยากจน แต่ศิษย์ทั้งหกหน้าตาดี พูดจาไพเราะ แถมยังทำงานเก่ง นางชอบเหลือเกิน!

ให้บรรดาศิษย์ขยันฝึกบำเพ็ญกันไป คนหนึ่งหลอมยา คนหนึ่งหลอมอาวุธ อีกคนเขียนยันต์…

ส่วนนางก็ขอปล่อยจอยให้เต็มที่ ปลูกผัก เลี้ยงดอกไม้ ลูบขนสัตว์วิญญาณตัวน้อย ชีวิตช่างสุขสบายเสียจริง!

หลายปีต่อมา…

มองศิษย์พี่ใหญ่ที่ตะโกนลั่นว่า “ชะตาข้าลิขิตเอง สวรรค์อย่าหมายบงการ!” พลางใช้กระบี่วิญญาณประจำชีพหั่นเนื้อ ปิ้งเนื้อเสียบไม้

มองศิษย์น้องหญิงสามที่มือหนึ่งตีเหล็ก อีกมือจัดการพวกสารเลว

มองศิษย์น้องสี่ที่ใบหน้าเปี่ยมเมตตา แต่กลับซัดยันต์ระเบิดออกมาเต็มกำมือ

มองศิษย์น้องห้าที่ซื่อบื้อดูรังแกง่าย แต่กลับยั่วโมโหศัตรูจนลุกไหม้ขึ้นมาเอง

มองศิษย์น้องเล็กที่ทั้งน่ารักไร้เดียงสา เอาแต่ใจ และรวยจนไร้มนุษยธรรม

แล้วหันไปมองท่านอาจารย์ที่นั่งกินดื่มอยู่ข้างๆ ท่ามกลางเหล่าสัตว์วิญญาณที่รายล้อม

ศิษย์คนที่สองซึ่งถือยาพิษอยู่ในมือ และเกิดใหม่กลับมาหวังจะกอบกู้สำนัก ถึงกับตาค้าง

ชาติก่อนพวกเราตายกันหมดไม่ใช่หรือ แล้วไหงถึงกลายเป็นสำนักอันดับหนึ่งไปได้ล่ะ?!