เสด็จพ่อจักรพรรดิของข้าอ่านใจได้

จักรพรรดิเว่ยทรงเชื่อมั่นว่าพระองค์คือยอดมหากษัตริย์แห่งยุค ความสัมพันธ์ระหว่างขุนนางกับกษัตริย์เป็นไปได้ด้วยดี วังหลังสงบปรองดอง เหล่าโอรสธิดาล้วนเฉลียวฉลาดกตัญญู จนกระทั่งพระองค์ถูกฟ้าผ่าเข้าเปรี้ยงหนึ่ง

หลังจากถูกฟ้าผ่า พระองค์ก็ทรงมีความสามารถในการอ่านใจคนได้ตั้งแต่นั้นมา จึงได้ทรงทราบความจริงว่า ที่แท้คนข้างกายล้วนเป็นพวกหน้าไหว้หลังหลอก ปากอย่างใจอย่างทั้งสิ้น! จักรพรรดิเว่ยทรงเจ็บปวดร้าวรานพระทัยยิ่งนัก ที่แท้การเป็นฮ่องเต้ของพระองค์กลับล้มเหลวสิ้นดีถึงเพียงนี้!

ทว่าในตอนนั้นเอง กลับมีเสียงหนึ่งแว่วเข้ามากระทบโสต 【เป็นฮ่องเต้นี่มันช่างน่าเวทนานัก... ขนาดสุนัขยังไม่ยอมเป็นฮ่องเต้เลย】

จักรพรรดิเว่ย: ?

การทะลุมิติของคนอื่น คือการหาเรื่อง หาเรื่อง และหาเรื่องไม่หยุดหย่อน ทว่าสำหรับเว่ยอวี้ ผู้กลายเป็นองค์ชายเก้าแห่งแคว้นเว่ยมาตั้งแต่เยาว์วัย พร้อมกับมีแท็บเล็ตติดตัวมาในสมอง ไม่มีสิ่งใดจะมีความสุขไปกว่าการนอนเปื่อยดูซีรีส์และอ่านนิยายอีกแล้ว

น่าเสียดายที่ทุกอย่างต้องสิ้นสุดลง หลังจากที่เสด็จพ่อของเขาถูกฟ้าผ่า เขาถูกเรียกชื่อผิดที่ผิดทาง ถูกซักไซ้ ถูกจดจำ ถูกมอบหมายงาน และถูกใช้งานอย่างหนัก... จนกระทั่งเว่ยอวี้หันกลับไปมองอีกที ถึงกับต้องตกใจจนตัวโยน องค์ชายเก้าผู้จืดจางไร้ตัวตนเช่นเขา ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่จู่ๆ ก็กลายเป็นผู้ที่เหมาะสมกับตำแหน่งรัชทายาทที่สุดไปเสียแล้ว!