กำลังเปิดหนังสือ
กำลังเปิดหนังสือ
เย่ชูถัง ทายาทผู้สืบทอดตระกูลแพทย์โบราณตรากตรำทำงานหนักมาทั้งชีวิต ทว่าในยามที่กำลังจะได้สืบทอดตำแหน่งกลับต้องมาจบชีวิตลงอย่างกะทันหัน
เมื่อได้กลับมาเกิดใหม่ในชาตินี้ นางปรารถนาเพียงอยากจะใช้ชีวิตเป็นปลาเค็มสันหลังยาว ปล่อยวางทุกอย่างเพื่อเสเพลไปวันๆ
ใครจะคาดคิดว่าโชคชะตาจะซัดกระหน่ำตั้งแต่ออกตัว เมื่อบิดามารดาและพี่ชายคนโตถูกลอบสังหารจนสิ้นชีพ ทิ้งนางไว้กับเด็กน้อยอีกสามคน
น้องชายคนโตได้รับบาดเจ็บสาหัส น้องชายคนรองหมดสติไม่ฟื้นคืน อีกทั้งยังมีทารกน้อยที่กำลังหิวโหยร้องไห้จ้าเพื่อรอคอยการป้อนนม
นางหยิบหมั่นโถวเย็นชืดแข็งกระด้างในมือขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะแหงนหน้ามองฟ้าด้วยความสิ้นหวัง หอบหิ้วเด็กสามคนเช่นนี้ ไพ่ในมือช่างเน่าเฟะเสียจนสู้ยอมตายแล้วเริ่มใหม่ยังจะดีกว่า
เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยกระตุกขากางเกงของนางเบาๆ
“หิว...หิว...”
เย่ชูถัง: “...” ลุกขึ้นมาทำงานก็ได้!
......
เย่ชูถังวางแผนทุกอย่างไว้เสียดิบดี เลี้ยงดูบรรดาน้องน้อยจนเติบใหญ่เมื่อใด นางก็จะเกษียณตัวเองไปใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบ
ทว่ากลับมีบุรุษผู้หนึ่งไม่ยอมให้เป็นไปตามความปรารถนาของนาง
“คุณหนูรองเย่รั้งตัวข้าให้เสียเวลาไปนานปีเพียงนี้ อย่างไรเสียก็ควรจะมีคำกล่าวอธิบายให้ข้าบ้าง”
เย่ชูถัง: “หก”
ปีนั้นใครกันที่มานอนระเนระนาดอยู่หน้าประตูบ้านข้าแล้วไม่ยอมไปไหน สุดท้ายกลับกลายเป็นความผิดของข้าเสียอย่างนั้นหรือ?
......
คนสกุลเย่นั้นไม่ธรรมดาเลยจริงๆ คุณชายสามสกุลเย่คือจอหงวนแห่งราชสำนัก คุณชายสี่สกุลเย่สร้างความชอบธรรมทางทหารเกริกไกรชื่อเสียงสะเทือนไปทั่วประจิมทิศ ส่วนคุณหนูห้าสกุลเย่ก็แผ่ขยายอำนาจทางการค้าไปทั่วหล้า ร่ำรวยมหาศาลจนเทียบเคียงแว่นแคว้น
จะมีก็เพียงคุณหนูรองสกุลเย่ที่มัวแต่วุ่นวายกับการเลี้ยงดูเหล่าน้องชายและน้องสาว จนล่วงเลยสู่วัยสาวสะพรั่งทว่าเรื่องการตบแต่งกลับกลายเป็นเรื่องน่ากังวล
จนกระทั่งวันหนึ่ง ติ้งเป่ยโหว เสิ่นเหยียนชวนผู้มีอำนาจล้นราชสำนัก จัดขบวนขันหมากยาวสิบหลี่มาต้อนรับรับขวัญถึงหน้าประตู
เย่ชูถังนิ่งเงียบไปเป็นเวลานาน
“คราวนี้ เจ้าต้องเป็นคนเลี้ยงลูกเองนะ”
จบตอนที่ 839