กำลังเปิดหนังสือ
กำลังเปิดหนังสือ
หลังจากพ่อสละชีวิตบังกระสุนแทนผู้บัญชาการกองพล ฉันในฐานะเด็กกำพร้าไร้ที่พึ่งก็ถูกพาขึ้นรถจี๊บท่ามกลางสายฝนอันหนาวเหน็บ มาส่งถึงหน้าคฤหาสน์ตระกูลซวี่... บรรดาคนรับใช้และญาติพี่น้องต่างมองฉันด้วยสายตาประเมินราวกับเห็นกาฝากตัวจ้อย คิดว่าฉันจะร้องไห้ฟูมฟายงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ ยุคสงครามขุนศึกน่ะ ถ้ายืนไม่ตรงก็มีแต่จะถูกเหยียบจมดินเท่านั้นแหละ
ท่านผู้บัญชาการรับฉันเป็นบุตรบุญธรรมอย่างสมเกียรติ สลักชื่อลงในผังตระกูล คุณนายซวี่ก็เมตตาฉันดั่งลูกในไส้ ทุกอย่างเหมือนจะโรยด้วยกลีบกุหลาบ... ถ้าไม่ติดว่าบ้านนี้มี ‘ระเบิดเวลา’ อยู่หนึ่งลูก
‘ซวี่เจ๋อหมิง’ นายน้อยผู้เอาแต่ใจ เจ้าลูกหมาป่าตัวแสบที่ใครๆ ก็ตามใจจนเสียนิสัย เจอกันวันแรกก็โยนนกเอี้ยงตายใส่หน้า วันต่อมาเอาไขควงมาสลักนาฬิกาพกของพ่อฉันจนเป็นรอย พอไม่สำเร็จก็ส่งจักจั่นตายมายัดใต้หมอน ถามจริง? คิดว่าฉันอายุสามขวบหรือไงถึงจะกรี๊ดตกใจน่ะ หึ ปราบพยศเด็กแค่นี้ ขนมกรุบ!
แต่ปัญหามันไม่ได้จบแค่นั้น เมื่อญาติสายรองเริ่มส่งสายตาพิฆาต จ้องหาจังหวะเขี่ย ‘คนนอกสกุล’ อย่างฉันให้พ้นทาง แถมท่านพ่อบุญธรรมยังคิดจะจับคู่ฉันให้กับนายทหารหนุ่มตั้งแต่เพิ่งอายุสิบห้า!
ทว่าคนที่เดือดจนตาเขียวยิ่งกว่าใครกลับเป็นเจ้าเด็กแสบประจำบ้าน เขาถลึงตาฟึดฟัดแล้วประกาศกร้าวหน้าโต๊ะอาหารว่า “ข้าไม่ชอบมัน และไม่ให้ใครหน้าไหนมายุ่งกับพี่สาวข้าทั้งนั้น!”... เดี๋ยวนะ เจ้าลูกหมาป่า เมื่อวานเจ้ายังหาเรื่องแกล้งข้าอยู่เลยไม่ใช่เรอะ?!