พอร์ตแตกห้าสิบล้าน ผมจึงสวนกลับด้วยการชอร์ตวอลล์สตรีท

[วิกฤตเศรษฐกิจ] [เฉือนคม] [เดอะบิ๊กชอร์ต] [วอลล์สตรีท]

หลายปีต่อมา เมื่อนั่งอยู่หน้ากล้องเพื่อสัมภาษณ์ในฐานะ "บุคคลแห่งปี" ของนิตยสารไทม์ ลู่เจ๋อมักจะนึกถึงคืนที่ฝนตกในแมนฮัตตันเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ปี 2008 เสมอ

วันนั้น ด้วยบาดแผลจากกระสุนปืนที่ขมับซึ่งยังคงมีเลือดไหล เขายืนจ้องมองตัวเลขทวงหนี้จำนวน 50 ล้านดอลลาร์จากโกลด์แมนแซคส์บนหน้าจอเทอร์มินัลบลูมเบิร์กของเขา ขณะที่มือก็กำลังลูบคลำปืนลูกโม่ที่ยังไม่ได้ยิงเล่น

"เอาล่ะ คุณลู่"

นักข่าวชื่อดังจ้องมองชายตรงหน้าผู้ที่ทำให้ระบบการเงินทั่วโลกต้องสั่นคลอน ได้ตั้งคำถามที่ถูกหยิบยกขึ้นมาถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าในการพิจารณาของสภาคองเกรส การประชุมลับของธนาคารกลางสหรัฐ และการรวมตัวของเหล่านักเทรดนับครั้งไม่ถ้วนว่า

"ระหว่างปีศาจกับศาสดา คุณนิยามตัวเองว่าอย่างไร"

ลู่เจ๋อเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังตัวกว้าง ทอดสายตามองดูป่าคอนกรีตและเหล็กกล้าของแมนฮัตตันที่ยังคงส่องประกายระยิบระยับอยู่นอกหน้าต่าง แล้วผายมือออกเล็กน้อย

"ผมก็เป็นแค่นักเทรดคนหนึ่ง"

"เมื่อฟองสบู่ถูกกำหนดมาให้แตกสลาย ทั้งความโลภและความกลัวก็ไม่เพียงพอที่จะตีราคาโลกใบนี้ได้หรอก"

"หยวนซิงก็แค่ทำงานเล็กๆ น้อยๆ ของพระเจ้าเพื่อตลาดแห่งนี้ก็เท่านั้น"