กำลังเปิดหนังสือ
กำลังเปิดหนังสือ
ย้อนเวลาสู่วันวานแดนตะวันตกเฉียงเหนืออันเวิ้งว้างในปี 1980 ‘หลินซี’ หาได้ปรารถนาจะเป็นเพียงช่างเทคนิคที่วัน ๆ นั่งจมอยู่กับกองพิมพ์เขียว
เผชิญหน้ากับการทาบทามจากศาสตราจารย์เฉียน เขากลับเอ่ยคำที่สะเทือนไปทั่วทั้งห้องประชุม:
“ผมไม่ไปแผนกออกแบบองค์รวม... แต่ผมจะไปสหกรณ์บริการแรงงานเพื่อหาเงิน!”
เพราะเขารู้ดีว่าหากไร้ซึ่งทุนรอน อุโมงค์ลมจำลองต้องปิดตัว โครงการวิจัยย่อมถูกยกเลิก กระทั่งเหล่ายอดช่างฝีมือผู้สร้างชาติก็ยังไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อรองเท้าคู่ใหม่!
เส้นทางสู่จักรวรรดิอุตสาหกรรมของหลินซีจึงเปิดฉากขึ้น:
พัดลมตั้งโต๊ะธรรมดา → 【ผสานหลักอากาศพลศาสตร์ระดับการบินและอวกาศ】 → ถล่มตลาดขาดลอย ยอดขายถล่มทลาย!
โรงงานทิ้งร้าง → 【ประยุกต์ระบบการจัดการแห่งปี 2025】 → สินค้าไร้ตำหนิร้อยเปอร์เซ็นต์ ฟันกำไรทบเท่าทวี!
สร้างจรวดขับเคลื่อน → 【ถ่ายโอนเทคโนโลยีการทหารสู่วงการพลเรือน】 → ทุนหนุนล้นหลาม โครงข่ายดาวเทียมเป่ยโต่วทะยานขึ้นฟ้าก่อนกำหนดการเดิม!
คนทั้งฐานวิจัยต่างตกตะลึงตาค้าง:
ไอ้หนุ่มเสี่ยวหลินที่ไปนั่งทำพัดลมขายนั่น เหตุใดถึงส่งเงินกำไรเข้าสถาบันได้เป็นล้านหยวนในเวลาแค่ปีเดียว?!
ศาสตราจารย์เฉียน: (ถอดแว่นตาพลางตบเข่าฉาด) นี่มันไม่ใช่เอามีดฆ่าวัวมาเชือดไก่แล้ว... แต่นี่มันคือการกอบโกยทุนรอนสร้างรากฐานให้ชาติชัด ๆ!
หลายปีผ่านไป เมื่อสถานีอวกาศที่สร้างขึ้นเองทะยานสู่วงโคจรเร็วกว่าประวัติศาสตร์เดิมถึงยี่สิบปี
หลินซีหยัดยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกพลางเอ่ยอย่างทระนง:
“ผมเคยลั่นวาจาไว้ ว่าจะพาการบินและอวกาศของหัวเซี่ยแซงหน้าบนทางโค้ง... พูดคำไหนย่อมเป็นคำนั้น!”