กำลังเปิดหนังสือ
เสิ่นอวี๋ย้อนกลับมาอายุสิบสี่ได้ไม่ทันไรก็ถูกไล่ออกจากบ้านปู่ย่า คราวนี้เธอจะใช้ทั้งความทรงจำจากชาติก่อนและข้าวของในมิติวิเศษสร้างตัวให้ได้ด้วยสองมือตัวเอง
เสิ่นอวี๋ในวัยใกล้ห้าสิบย้อนกลับมาอายุสิบสี่อีกครั้ง ตอนที่พ่อแม่บุญธรรมจากไปอย่างกะทันหัน จนเธอต้องเดินทางมายังไห่เฉิงเพื่อพึ่งพาพ่อแม่แท้ๆ
ทว่าแม่แท้ๆ กลับหายตัวไป พ่อแท้ๆ หลบหน้า ปู่ไม่รัก ย่าไม่เอ็นดู กลับมาถึงบ้านปู่ย่าได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ถูกไล่ออกจากบ้านเสียแล้ว ยังดีที่เธอมีตัวช่วยพิเศษติดตัว
เธออาศัยความทรงจำจากชีวิตก่อนช่วยตำรวจจับพวกค้ามนุษย์และช่วยเด็กที่ถูกลักพาตัว นอกจากจะได้รับคำขอบคุณจากพ่อแม่ของเด็ก รางวัลจากตำรวจ และเงินรางวัลที่เศรษฐีตั้งไว้แล้ว เธอยังลงทะเบียนบ้านได้สำเร็จอย่างราบรื่นอีกด้วย
เธอใช้ความรู้ความสามารถทำให้นักธุรกิจจากก่างเฉิงยอมรับ จนเขาเสนอตัวช่วยเขียนจดหมายรับรองให้
เธอใช้สิ่งของที่เก็บอยู่ในมิติ เพียงช่วงปิดเทอมฤดูหนาวครั้งเดียวก็มีอิสรภาพทางการเงิน
เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำได้ เธอกลายเป็นเศรษฐีร้อยล้าน… บรรดาญาติจากทุกสารทิศต่างกรูกันเข้ามาหา
เธอมีเพียงประโยคเดียวให้คนเหล่านั้น
“ขอโทษด้วยค่ะ ฉันเป็นเด็กกำพร้า”