ซื่อเหอย่วน พอมีหลานชายแท้ๆ อี้จงไห่ก็เลิกเสแสร้ง!

ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกที 'อี้โหย่วเหวย' ในวัยสิบขวบก็กลายเป็นเด็กกำพร้าในยุค 60 ซะแล้ว โชคยังดีที่ได้ 'อี้จงไห่' ผู้เป็นลุงห่างๆ รับไปเลี้ยงดู

ที่สำคัญ... เขายังมี 'ระบบหน้าต่างสถานะ' ติดตัวมาด้วย!

นับตั้งแต่วันนั้น ภาพลักษณ์ของตาลุงจอมวางแผนอย่างอี้จงไห่ก็เปลี่ยนไปแบบหน้ามือเป็นหลังมือ เขากลายเป็นคนเห่อหลานขั้นสุด! เจอหน้าใครเป็นต้องโอ้อวดว่า "หลานชายฉันน่ะคือเทพแห่งการศึกษาจุติลงมาเกิดเชียวนะ!"

ในขณะที่เพื่อนบ้านจอมวุ่นวายกำลังตีกันหัวร้างข้างแตกเพื่อแย่งแป้งข้าวโพดแค่นิดๆ หน่อยๆ อี้จงไห่กลับแทบจะประเคนหมั่นโถวแป้งขาวให้อี้โหย่วเหวยกินแทบทุกมื้อ

ในขณะที่ 'ซาจู้' ยังคงยอมทำตัวเป็นวัวเป็นม้าให้บ้านของฉินหวยหรูใช้งาน อี้โหย่วเหวยก็กลายเป็น 'คุณครูน้อย' คนโปรดของครูคนสวยอย่าง 'หรั่นชิวเยี่ย' ไปซะแล้ว

ลานบ้านที่เต็มไปด้วยพวกตัวแสบงั้นเหรอ? ไม่อ่ะ... ตอนนี้มันคือสวนสนุกแสนอบอุ่นของผมต่างหาก

"โหย่วเหวยจ๊ะ... แบ่งของอร่อยๆ มาให้บ้านน้าเจี่ยบ้างได้ไหมลูก?" ฉินหวยหรูเอ่ยถาม

อี้โหย่วเหวยกะพริบตาปริบๆ อย่างใสซื่อก่อนจะตอบกลับไป

"น้าเจี่ยครับ ลุงใหญ่ของผมสอนไว้ว่า... คนเราต้องยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเองนะครับ"