กำลังเปิดหนังสือ
โอสถสรรพคุณเลิศล้ำแต่กลับมีผลข้างเคียงชวนอยากตาย ทั้งเม็ดยารักษาที่ดูดพลังปราณจนเกลี้ยง หรือเม็ดยาที่บังคับยอดมารให้ทำความดี เมื่อความวุ่นวายลามทั่ววงการเซียน ทุกคนจึงถาม—ใครปล่อยหมอนี่เข้ามากันเนี่ย!
ในโลกผู้บำเพ็ญมีข้อห้ามที่ไม่เป็นลายลักษณ์อักษรอยู่ข้อหนึ่ง—
ต่อให้เจ้าไปสาบานเป็นพี่น้องกับคนสายมาร ก็ห้ามนับญาติกับหานอวี่เด็ดขาด
เคยได้ยินโอสถราตรีบุปผาบานหรือไม่? กินเข้าไปแล้วกลางคืนพรสวรรค์พุ่งทะยานราวอัจฉริยะฟ้าประทาน แต่พอพระอาทิตย์ขึ้นก็กลับไปเป็นคนไร้ค่าเหมือนเดิม ที่น่าปวดหัวกว่านั้นคือเจ้าหมอนี่ดันเอาโอสถไปผสมน้ำ จนสำนักหนึ่งได้ “อัจฉริยะ” ปลอมๆ เพิ่มมาเป็นร้อยคน
ยังมีโอสถที่รักษาบาดแผลสาหัสได้ในพริบตา แต่ต้องแลกด้วยการสูญสิ้นพลังปราณทั้งร่าง
หรือโอสถสะสมบุญขจัดบาป เม็ดเดียวรักษาได้แม้กระทั่งบาดแผลแห่งวิถี ทว่าผลข้างเคียงคือระหว่างรักษาต้องทำความดีไม่หยุด หยุดเมื่อไร ตายเมื่อนั้น และคนที่กินเข้าไปก็ดันเป็นยอดฝีมือฝ่ายมารผู้สะเทือนใต้หล้าเสียด้วย
หากวันหนึ่งถูกศัตรูไล่ล่า ต่อให้เจ้าร้องว่ามีมารดาชรารออยู่ที่บ้านก็อาจไม่มีใครสนใจ แต่แค่พูดว่า “ข้าเคยกินโอสถของหมอหาน” ทั้งฝ่ายธรรมะและฝ่ายมารจะเข้าใจเจ้าในทันที
ก่อนจะพร้อมใจกันก่นด่าว่า—
บัดซบ! ใครปล่อยเจ้าหมอนี่เข้าวงการเซียนกันเนี่ย!