กำลังเปิดหนังสือ
กำลังเปิดหนังสือ
ตีห้าของวันแข่งนัดแรก รถหกล้อสองแถวสีแดงซีดอายุสามสิบเอ็ดปีที่เด็กๆ เรียกว่า "ไอ้แดง" สตาร์ทไม่ติด เด็กผู้ชายสิบเอ็ดคนจากโรงเรียนบ้านคลองทองวิทยา โรงเรียนเล็กๆ ที่ไม่มีแม้แต่ประตูฟุตบอลครบสองข้าง ต้องลงมาช่วยกันเข็น
คนขับคือครูเสก โค้ชวัยหกสิบเอ็ดที่ทิ้งงานเงินเดือนดีในโรงเรียนกีฬาชื่อดัง มาคุมทีมที่ไม่มีใครเลือก ต้น ดาวยิงลูกชาวนาเช่าที่พ่อตายกลางทุ่ง บอส ผู้รักษาประตูที่หอบหมอนใบเดียวมาขอที่นอน นัท กัปตันที่เฝ้าปั๊มน้ำมันกะดึกเลี้ยงพ่อที่เป็นอัมพาต และก้อง เด็กตัวเล็กที่สุด ลูกคนเก็บขยะ ที่ล้มสิบเจ็ดครั้งแล้วลุกสิบเจ็ดครั้งในวันคัดตัว
พวกเขาซ้อมในสนามน้ำท่วม กินข้าวกล่องท้ายรถ ครูเสกแอบเอาที่นาของพ่อไปจำนองเพื่อซ่อมรถ ขณะที่ป้านวล ภรรยาผู้อยู่เคียงข้างเขามาสามสิบห้าปี ป่วยหนักขึ้นทุกวัน และลูกสาวคนเดียวไม่ได้คุยกับเขามาแปดปี เพราะเขาเลือกสนามบอลมากกว่าครอบครัวมาทั้งชีวิต
จนวันที่เบรกแตกกลางเนิน ทีมรอดตายมาได้แล้วปีนขึ้นรถขนอ้อยไปแข่งต่อ คลิปสี่สิบเจ็ดวินาทีทำให้คนทั้งประเทศรู้จัก "รถขนฝัน" ชื่อเสียง เงินบริจาค นักข่าว เอเจนต์ และนักการเมืองหลั่งไหลเข้ามา บททดสอบที่ยากกว่าการชนะ คือการไม่ทิ้งกันเมื่อแสงส่องมาแรงเกินไป
จากสนามโคลนในหมู่บ้าน สู่สนามแห่งชาติต่อหน้าคนสามหมื่น นี่คือเรื่องของความยาก ความรัก และความลำบาก ของเด็กกลุ่มหนึ่งที่ไม่มีอะไรเลย นอกจากกันและกัน กับครูแก่ๆ คนหนึ่งที่ต้องเรียนรู้ว่า บางครั้งการเป็นบ้านให้คนอื่น ต้องเริ่มจากการกลับบ้านของตัวเอง
"บ้านไม่ใช่ที่ที่เรานอน บ้านคือคนที่เราไม่ยอมทิ้งไว้กลางทาง"
นิยายยาว 70 ตอน แรงบันดาลใจจากเรื่องราวของทีมฟุตบอลโรงเรียนเล็กๆ ในฉะเชิงเทราที่นั่งรถสองแถวเก่าไปถึงนัดชิงระดับประเทศเมื่อปี 2568 ตัวละคร ชื่อโรงเรียน และเหตุการณ์ในนิยายเป็นเรื่องสมมติทั้งหมด