เล่ห์รักตำหนักใน ข้าขอร้ายจนได้เป็นไทเฮา

[ช่วงแรกนางเอกไม่ได้ครองรักหวานชื่นเพียงผู้เดียว และไม่เคยมอบใจให้ผู้ใดอย่างแท้จริง]

เจียงสืออิงเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง

นางสิ้นใจคาเตียงคลอด พี่สาวแท้ๆ ชิงเอาบุตรไปและปล่อยให้นางต้องตายทั้งกลม

เมื่อได้โอกาสหวนคืนสู่อดีตอีกครา ชาตินี้นางจึงตั้งปณิธานแน่วแน่: ข้าจะก้าวเข้าสู่วังหลวง สะสางหนี้แค้น และจักไม่ยอมทนทุกข์ทรมานอีกต่อไป!

อย่าว่าแต่มารดาเลี้ยงหรือพี่สาวต่างมารดาเลย ต่อให้เป็นไทเฮา ฮองเฮา หรือกุ้ยเฟย ก็อย่าหวังว่าจะรังแกนางให้ต้องกล้ำกลืนฝืนทนได้แม้เพียงครึ่งก้าว!

ทั่วทั้งฝ่ายในต่างเล่าลือกันว่า สนมเจียคนใหม่ผู้นี้ไม่ใช่คนที่จะตอแยได้ง่ายๆ นางกล้าตบหน้าฉาดใหญ่ใส่ทั้งฮองเฮาและกุ้ยเฟย ทว่าฝ่าบาทกลับแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น ซ้ำยังรั้งนางเข้าสู่อ้อมกอดเพื่อปลอบประโลม

คนทั้งตำหนักในต่างคาดเดากันว่า ที่ฝ่าบาททรงโปรดปรานคงเป็นเพราะดวงหน้างามล่มบ้านล่มเมือง เมื่อใดที่ความเห่อคลายลง พระองค์ก็คงจะทรงเบื่อหน่ายนางไปเอง

ทว่าเฝ้ารอแล้วรอเล่า จากสนมเจียเลื่อนขั้นขึ้นเป็นหวงกุ้ยเฟย ไฉนฝ่าบาทยังไม่มีทีท่าว่าจะเบื่อหน่ายนางเสียที?

อะไรนะ? ฝ่าบาทคิดจะแต่งตั้งนางขึ้นเป็นฮองเฮาอย่างนั้นหรือ?

ทั้งราชสำนักและฝ่ายในต่างร่ำไห้คัดค้าน: "ขอฝ่าบาททรงไตร่ตรองให้ถี่ถ้วน! บุตรสาวขุนนางต้องโทษจะคู่ควรกับตำแหน่งฮองเฮาได้อย่างไร!"

เจียงสืออิงยกยิ้มเย็น: "ตำแหน่งฮองเฮานี้... ข้าจะนั่ง! และไม่เพียงแค่นั้น บัลลังก์ไทเฮา ข้าก็ต้องได้มาครอบครองเช่นกัน!"