กำลังเปิดหนังสือ
ใครต่อใครในสำนักชิงอวิ๋นต่างรู้ดีว่า เย่เฉิน เจ้ายอดเขาฉงเซี่ย มีรากปราณห้าธาตุสุดแสนะไร้ค่า ถือครองยอดเขาปรักหักพัง พยายามรับศิษย์มาสามปีกลับมิอาจหาได้แม้สักคนเดียว
[ระบบ + รับศิษย์ + สะใจ + ชีวิตประจำวันเบาสมอง + ไม่อวยเกินจริง + รางวัลจากการรับศิษย์]
ใครต่อใครในสำนักชิงอวิ๋นต่างรู้ดีว่า เย่เฉิน เจ้ายอดเขาฉงเซี่ย มีรากปราณห้าธาตุสุดแสนะไร้ค่า ถือครองยอดเขาปรักหักพัง พยายามรับศิษย์มาสามปีกลับมิอาจหาได้แม้สักคนเดียว
กระทั่งเขารับเด็ก "ขยะ" ติดต่อกันถึงสามคน
คนแรกโดนผนึกมาแปดปี ทว่าในร่างกลับซ่อนรากปราณน้ำแข็งกลายพันธุ์พร้อมกระดูกสูงสุดยอด
คนที่สองเส้นชีพจรพังสิ้น แต่แท้จริงกลับถือครองกายาสักการะโบราณ
คนที่สามถูกควักเนตรทำลายฐานบำเพ็ญเพียร แต่บ่อเกิดแห่งเนตรคู่กลับมิเคยดับสูญ
ผู้คนต่างลือกันว่าเย่เฉินกว้างไกลไร้เทียมทาน ทุกสิ่งล้วนอยู่ในคำนวณของเขาทั้งสิ้น
เย่เฉินมองดูการ์ดสัมผัสวิถีจักรพรรดิสามใบที่ระบบมอบเป็นรางวัล พลางถอนใจ "ข้าก็แค่ทำตามภารกิจรับศิษย์ พวกเจ้าจินตนาการเลอะเทอะอะไรกันไปเอง?"
ยามยอดฝีมือขั้นก่อวิญญาณมาบุกรุกบุกบั่น เขาเพียงดีดนิ้วเดียวก็สยบลงได้ ยามบรรพจารย์ขั้นอริยะศักดิ์สิทธิ์เสด็จลงมาด้วยตนเอง เขาก็ตอบรับด้วยกระบี่เพียงเล่มเดียว
นับแต่นั้น ดินแดนบูรพาตระหนักทั่วกัน เจ้ายอดเขาฉงเซี่ยผู้นี้ ซุกซ่อนไพ่ตายไว้อีกกี่มากน้อยกันแน่?
เย่เฉินยกจิบชา ยิ้มกริ่มไร้คำจา
เรื่องไพ่ตายนั้น หากไม่จำเป็น ก็ประหยัดไว้ใช้ยามคัดสรรจะดีที่สุด