[นิยายแปล] หลังจากเสียงในใจของคุณหนูตัวน้อยแห่งจวนโหวถูกเปิดโปง ก็พลิกผันชะตากรรมของแผ่นดินไปหมดแล้ว

ระบบกินแตงกลับบอกข่าวร้ายแก่ นางหลายข้อว่า—

ข่าวร้ายข้อที่หนึ่ง : นางคือบุตรสาวสายหลักในเรื่อง “ทายาทตัวจริง–ตัวปลอม” ตัวจริงกำลังจะถูกสลับตัวกับตัวปลอม แล้วถูกครอบครัวของตัวปลอมใช้งานราวกับทาส ทรมานสารพัด!
(นี่หรือคือชะตาของข้า… ข้าต้องถูกลดศักดิ์ศรีลงเป็นเพียงคนรับใช้เช่นนั้นหรือ!)

ข่าวร้ายข้อที่สอง : อีกสิบปีต่อมา จวนเว่ยหยวนโหวจะถูกริบทรัพย์และเนรเทศ ตัวปลอมจะฉวยโอกาสเปลี่ยนตัวกลับคืนอีกครั้ง ทำให้นางในฐานะบุตรสาวของคนมีโทษ ต้องร่วมชะตารับเคราะห์เนรเทศไปด้วย!
(ทุกอย่างจะถูกช่วงชิงไป แม้แต่ชื่อที่แท้จริงของข้า… ข้าต้องทนทุกข์เป็นนักโทษไร้บ้านเช่นนั้นหรือ!)

ข่าวร้ายข้อที่สาม : อีกยี่สิบปีข้างหน้า แคว้นจิ้งทางเหนือจะยกทัพบุกใต้ เหยียบย่ำแผ่นดินแคว้นซิงจนพินาศ ชาวแคว้นซิงทั้งหมดตกเป็นทาส ถูกข่มเหงรุกรานและสังหารอย่างอำมหิต…
และนางในฐานะทายาทของจวนเว่ยหยวนโหว ซึ่งเป็นผู้ที่ชาวแคว้นจิ้งทั้งเกลียดทั้งหวาดกลัว เมื่อถูกจับตัวไปก็จะเผชิญการทรมานสารพัน ตายอย่างอนาถไร้ศักดิ์ศรี แถมร่างไร้วิญญาณยังถูกหยามเหยียดโยนให้สุนัขกิน!
(นี่มัน… ชะตากรรมที่ร้ายกาจกว่านรกอเวจี ข้าไม่อาจยอมให้มันเป็นจริงเด็ดขาด!)

แท้จริงแล้ว นี่คือนิยายรักบัดซบที่เล่าเรื่อง “คุณหนูปลอม” กับไท่จื่อ!
และนาง…กลับเป็น “ตัวจริง” ที่ถูกกำหนดให้เป็นตัวประกอบดับอนาถ!

ขณะถึงจุดพลิกผันของโชคชะตา เจียงเซียนเหนียน ที่ถูกพันธนาการไว้ในผ้าอ้อม ขยับร่างกายไม่ได้แม้แต่น้อย ส่งเสียงแหลมเล็กดังก้องในหัวว่า
（ท่านพ่อท่านแม่ช่วยข้าด้วย! แม่นมจะจับข้าไปทรมานแล้ว อ๊ากกกก!）

คนสกุลเจียงทั้งหมดถึงกับชะงักงัน “อะไรนะ?! ลูกสาวของข้า! / น้องสาวของข้า!”

แม่นมที่เกือบทำสำเร็จถูกจับได้คาหนังคาเขา พอเจียงเซียนเหนียนถูกมารดาอุ้มแนบอก นางจึงตั้งสติหายใจด้วยความหวาดผวา พลาง “กินแตง” ต่ออย่างตกตะลึง
（เหอะ? เรื่องสลับตัวนี่ มิใช่ความคิดของแม่นมเองรึ? ）

เพื่อปลอบประโลมให้คุณหนูน้อยหายตกใจ เจียงฮูหยิน จึงพานางไปวัดเพื่อขอพรให้แคล้วคลาดปลอดภัย…

เจียงเซียนเหนียนพอเหยียบถึงสถานที่แห่งนั้นก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น

(ที่นี่มันคุ้นหูคุ้นตาข้าชะมัด! ใช่แล้ว…ที่นี่ก็คือสถานที่ที่พี่หญิงใหญ่ถูกคนวางแผน ทำให้สุดท้ายต้องจำใจแต่งเข้าจวนกั๋วกงกับชายชั่วผู้นั้นไม่ใช่หรือ?!)

(โอ้สวรรค์! เขาโหดเหี้ยมกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก! ฮึ่ย แม้กระทั่งน้องชายและน้องสาวต่างมารดาของตนถูกเขาทุบตีจนตาย เขายังกล้าปกปิดด้วยข้ออ้างว่าอายุสั้นตายก่อนวัยอีก! มิน่าล่ะ…ในเนื้อเรื่อง พี่หญิงใหญ่เกือบถูกเขาทำร้ายจนตาย!)

(ต่อมา จวนโหวถูกริบทรัพย์ พี่หญิงใหญ่ก็ถูกจวนกั๋วกงหย่าทิ้งด้วยข้ออ้างว่าไม่มีบุตร สุดท้ายก็ต้องหนาวตายและอดตายอยู่ข้างถนน ช่างน่าสงสารเหลือเกิน! ข้าอยากจะลากตัวคนที่วางแผนร้ายกับพี่หญิงใหญ่ของข้าออกมาแล้วหั่นเป็นแปดท่อนจริง ๆ!)

เจียงฮูหยินกับคุณหนูใหญ่สะดุ้งผวา: “!!!”

ในขณะที่เจียงเซียนเหนียนกำลังคิดหาวิธีห้ามไม่ให้พี่หญิงใหญ่พบเจอชายชั่วคนนั้น เจียงฮูหยินก็มิได้นั่งนิ่ง นางสั่งให้คนจับกุมสาวใช้ที่ถูกซื้อตัวไว้นานแล้ว เตรียมส่งไปยังจวนกั๋วกงเพื่อทวงถามความผิดให้รู้ดำรู้แดง

เจียงเซียนเหนียนถึงกับอุทานในใจอีกครั้ง

(แม่เจ้า! วัดแห่งนี้…ตกลงมันเป็นสถานเริงรมย์ หรือเป็นหน่วยข่าวกรองกันแน่เนี่ย! ทำงานได้สารพัดเกินไปแล้ว!)

ไท่จื่อเสด็จมาเยือน เห็นเจียงเซียนเหนียนตัวกลมขาวราวก้อนหยก ก็อดไม่ได้จะยื่นพระหัตถ์ออกมาช้อนอุ้มขึ้นมา เจียงเซียนเหนียนตื่นเต้นยิ่งนัก ปล่อยปัสสาวะรดใส่ทันที

ผลคือ ไท่จื่อได้ยินเสียงหวานอ่อนของเด็กน้อยดังขึ้นในใจว่า

(โอ้โห! นี่หรือคือไท่จื่อที่เป็นดั่งแสงจันทร์สีขาวในหนังสือ? ปรีชาสามารถทั้งบุ๋นทั้งบู๊ ล้วนยอดเยี่ยมหนึ่งในใต้หล้า รูปร่างสูงสง่า งดงามยิ่งนัก… ทำไมที่อ่านในหนังสือถึงบรรยายได้แห้งเหี่ยวเช่นนั้นเล่า! ตัวจริงงดงามกว่านั้นตั้งสิบเท่า!)

(น่าเสียดาย… ไท่จื่อผู้แสนดีผู้นี้กลับต้องตายก่อนวัยอันควร ฝ่ายบุรุษที่เป็นพระเอก เพียงมีใบหน้าคล้ายท่านอยู่สามส่วน ก็ได้รับความโปรดปรานจากเหล่าขุนนางและฮ่องเต้ แล้วขึ้นครองบัลลังก์ในภายหลัง ของปลอมก็คือของปลอม! สุดท้ายก็ทำให้แคว้นซิงพังพินาศ บ้านเมืองปั่นป่วน ผู้คนล้มตาย ทนทุกข์นับสิบปี!)

(ฮือ… หากอยากให้จวนเว่ยหยวนโหวรอดพ้นจากการถูกริบทรัพย์และประหารตัดหัว และไม่ให้ข้าถูกเนรเทศไปโดนคนแคว้นจิ้งทรมานจนสิ้นชีพ วิธีที่ดีที่สุด… ก็คงต้องรักษาชีวิตไท่จื่อผู้เป็นดั่งแสงจันทร์สีขาวนี้ไว้ ให้ท่านขึ้นเป็นฮ่องเต้แล้วช่วยพวกเราจากห้วงเพลิงสินะ?)

ไท่จื่อ & คนสกุลเจียงทั้งจวน : “!!!”

ตั้งแต่นั้นมา ไท่จื่อจึงหาโอกาสเวียนมาที่จวนเว่ยหยวนโหวอยู่เนือง ๆ เพื่อมาดู เจียงเซียนเหนียน อุ้มกอดเจ้าเด็กน้อยนี้อย่างเอ็นดู จนถึงขั้นรับนางเป็นน้องสาวร่วมสาบานอีกด้วย!

ในที่สุดวันหนึ่ง เจียงเซียนเหนียนก็ได้กินแตงที่ทำให้นางเจ็บปวดราวหัวใจถูกฉีกออกเป็นเสี่ยง ๆ
(ไท่จื่อ ผู้เป็นดั่งจันทราสีขาวในใจของข้า…เหตุใดถึงตายได้อย่างอนาถเช่นนี้?! เนื้อเรื่องสุนัขบัดซบรึไง ทำแบบนี้เพื่อปูทางให้ตัวเอกเหยียบขึ้นสู่จุดสูงสุดใช่หรือไม่?!)

แต่เมื่อเจียงเซียนเหนียนเติบโตขึ้น กลับพบว่าเส้นเรื่องเดิมได้บิดเบี้ยวจนไม่เหลือเค้าเดิมอีกต่อไป
ตัวเอกที่เคยอาภัพตั้งแต่เล็กกลับกลายเป็นเด็กขาดสติไม่เต็มบาท

ไท่จื่อซึ่งควรจะสิ้นชีพอย่างอนาถกลับราบรื่นแต่งพระชายามีทายาท ดูแลแผ่นดินแทนฮ่องเต้แล้วผงาดขึ้นครองราชย์

จวนโหวที่เคยถูกริบทรัพย์กลับกลายเป็นตระกูลผู้สูงศักดิ์ที่มีถึงสองตำแหน่งต้าเหลียงโหว

แคว้นจิ้งกลับถูกลบเลือนหายไปในสายน้ำแห่งประวัติศาสตร์

ประชาชนเดิมของแคว้นจิ้งกลับภักดีต่อราชสำนักด้วยใจจริงภายใต้การปกครองอันเมตตา ตั้งแต่นั้นแคว้นซิงก็รุ่งเรืองไม่หยุดยั้ง แผ่นดินสงบสุข!

เจียงเซียนเหนียน : (ฮ่าฮ่า… เช่นนั้นข้าก็วางใจนอนเป็นปลาเค็มได้แล้วสิ! ข้าจะออกท่องภูผาทะเลให้ทั่ว!)

มีใครบางคนผู้มีใบหน้าเย้ายวนตามติดนางราวเงา
“เหนียนเหนียน พาข้าไปด้วยเถิด! ข้าจะใช้เงินให้เจ้า นวดเท้าให้เจ้า ตอกไหล่ให้เจ้า! ข้าเป็นพี่เลี้ยงผู้ซื่อสัตย์ที่สุดของเจ้าเลยนะ!”

ฝ่ายพี่ชายฮ่องเต้ของเจ้าตัวตามติดนั้นถึงกับยกมือขึ้นปิดหน้า “โธ่… ข้าดูไม่ได้จริง ๆ …”