เป็นประมุขไม่ถึงเดือนก็โดนซุ่มฆ่า ไร้ระบบก็ช่าง ข้าขอฟักอสูรเอาคืนเอง

ข้าลืมตาตื่นมาก็เจอคนล้อมเตียง ร้องเรียกกันลั่นว่า "ท่านประมุขฟื้นแล้ว!" ประมุขอะไร? ของใคร? คำตอบคือของข้าเอง เพราะข้าเพิ่งทะลุมิติเข้าร่างเยี่ยเหวินเซวียน ประมุขตระกูลเยี่ยแห่งเมืองมู่หยาง ตระกูลผู้ฝึกอสูรขั้นเก้าเล็ก ๆ ที่กำลังจะไปไม่รอด

เจ้าของร่างเดิมนั่งตำแหน่งได้ไม่ถึงเดือน ก็ถูกสกุลหวังซุ่มโจมตีระหว่างล้อมล่าอสูร อินทรีเมฆม่วงคู่กายตาย ตัวเขาเองโดนแรงสะท้อนจนสิ้นใจ ส่วนบิดาก็เพิ่งตายไปเมื่อเดือนก่อน บรรพชนผู้เป็นเสาหลักคนสุดท้ายก็บาดเจ็บปางตาย

มรดกที่ข้าได้รับจึงมีดังนี้ ศัตรูที่จ้องกลืนทั้งตระกูล ตลาดที่โดนรุมบีบ และรายได้ที่พอแค่ประคองตัวไปวัน ๆ เหมือนกบในหม้อที่น้ำค่อย ๆ ร้อนขึ้น

แล้วระบบล่ะ? ทะลุมิติมาทั้งทีต้องมีระบบสิ ข้าตะโกนเรียกอากาศอยู่เป็นชั่วโมง ผลคือไม่มี ไม่มีเลยจริง ๆ

แต่พอข้าวางมือบนไข่อสูรที่บิดาหอบกลับมาจากแดนรกร้าง ไข่ซึ่งทั้งตระกูลไม่มีใครรู้วิธีฟัก ภาพหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัว บอกทั้งชื่อ ทั้งเผ่าพันธุ์ ทั้งวิธีฟัก ใช้ได้เพียงปีละห้าครั้ง และไข่ใบนั้นคือสิงห์กระบี่ อสูรล้ำค่าที่ปกติมีแต่ตระกูลขั้นเจ็ดขึ้นไปเท่านั้นจึงจะครอบครอง

ตระกูลขั้นเก้าที่ใคร ๆ คิดว่ารอวันล่ม กำลังแอบเลี้ยงของที่ไม่ควรมีอยู่ในมือ สกุลหวังยังไม่รู้ และข้าก็ไม่คิดจะบอกจนกว่าจะถึงวันคิดบัญชี