นางร้ายวันสิ้นโลกทะลุมิติสู่ยุค 70 ใครขวางแม่จะตบให้คว่ำ!

ซูเหมี่ยวเหมี่ยว ผู้ครอบครองพลังพิเศษสายวารีและมิติระดับสองสาย ต่อสู้ดิ้นรนมาสิบปีจนก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดแห่งพลังรบในยุควันสิ้นโลก! ใครจะคาดคิดว่าแค่หลับในสุสานไปเพียงคืนเดียว ลืมตาขึ้นมาอีกที เธอกลับกลายเป็นยัยหนูน่าสงสารแห่งยุค 70 ที่กำลังจะถูกบีบให้ลงชนบทไปใช้แรงงาน

แม่เลี้ยงหน้าหนาไม่เพียงฮุบตำแหน่งงานของแม่แท้ๆ ไปให้คนอื่น ยึดบ้านของแม่แท้ๆ นอนเตียงเดียวกับพ่อแท้ๆ แถมยังคอยกดขี่กลั่นแกล้งสายเลือดแท้ๆ ของเจ้าของเดิม สารพัดความชั่วช้ายังไม่พอ ยังลอบแอบส่งชื่อเธอไปชนบทแทนลูกตัวเองเสียอีก... ช่างข่มเหงรังแกกันเกินไปแล้ว!

ซูเหมี่ยวเหมี่ยวพับแขนเสื้อขึ้นทันใด ประเคนแผนถอนฟืนใต้กระทะสั่งสอนให้รู้สำนึก:

• ขั้นแรก: ขายตำแหน่งงานของแม่แท้ๆ ทิ้งเปลี่ยนเป็นเงินสด

• ขั้นที่สอง: ขายบ้านทิ้งซะ! อะไรนะ? กฎหมายบอกบ้านห้ามซื้อขายงั้นรึ? ถ้าอย่างนั้นก็พังทลายให้สิ้นซาก! เธอไม่ได้อยู่ ใครหน้าไหนก็อย่าหวังจะได้ซุกหัวนอน! ชั่วพริบตาเดียว คนทั้งครอบครัวหกชีวิตก็ไร้ที่ซุกหัวนอน ระหกระเหินเร่ร่อนอยู่ข้างถนน ช่างเป็นภาพที่ผู้ใดได้ยินก็เศร้าใจ ผู้ใดพบเห็นก็ต้องหลั่งน้ำตา ลมสารทพัดหวีดหวิวเยียบเย็นยิ่งนัก

ซูเหมี่ยวเหมี่ยวแสร้งทำเป็น 'โศกเศร้าปานใจจะขาด' ก่อนจะซ่อนผลงานและปิดทองหลังพระ วันรุ่งขึ้นก็สะบัดก้นจากไปอย่างสบายอารมณ์ ไม่ยอมเหลือแม้แต่รอยเงาเมฆไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้าสู่ชนบทอย่างไร้กังวล

ในเมื่อมีทั้งมิติพิศวง ทั้งพลังวิเศษ ชาติตานี้ก็เหมือนเกิดมาบนกองเงินกองทองแล้ว ในที่สุดเธอก็จะได้ใช้ชีวิตเป็น 'ปลาเค็ม' นอนขี้เกียจ เอนกายแทะเมล็ดแตง นั่งดูงิ้วเรื่องคนอื่นตามที่เคยใฝ่ฝันเสียที

ต่อให้ระหว่างทางจะจับพลัดจับผลูรู้ว่าตนเองเป็นเพียงเบี้ยกันชนไร้ค่าที่มีจุดจบอนาถ ในนิยายรักหวานแหววยุค 70 ของพระเอกหนุ่มบ้านไร่ ก็ไม่อาจบั่นทอนอารมณ์สุนทรีย์ของเธอได้แม้แต่น้อย

ทว่า... เหตุใดพ่อหนุ่มคนนั้นถึงได้ดูละม้ายคล้าย ‘พ่อบ้านสารพัดประโยชน์’ ผู้ทรงพลัง สู้เก่ง อึดถึก ทำงานหาเงิน ซักผ้าทำกับข้าว และปัดกวาดเช็ดถูในยุคสิ้นโลกของเธอถึงเพียงนี้เล่า?

เจียงหลิ่น นายทหารหนุ่มประวัติใสสะอาด ไหล่กว้างเอวสอบ กล้ามท้องแปดลูกเด่นชัด สูงตระหง่านถึงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร: "...เป็นพ่อบ้านก็เป็นพ่อบ้านสิ ขอเพียงเธอยอมเป็นของฉัน ต่อให้บอกว่าฉันเป็นคางคกอยากกินเนื้อหงส์ ฉันก็ยอมทั้งนั้น!"